De familie Van der Hoeden woont al generaties in Nederland als de oorlog uitbreekt. Ze zijn Nederlander, doen overal aan mee, zien het niet aankomen. Maar binnen anderhalf jaar wordt het gezin systematisch vernietigd door de mensen om hen heen.

Dochter Alice vlucht naar Oss en zoekt haar toevlucht bij haar vriend. Maar het ondenkbare gebeurt: hij verraadt haar voor zeven gulden vijftig.

De jongste zoon Edmund duikt onder, verft zijn haar rood en werkt bij een circus, tot een oud-buurman hem herkent en aangeeft. Zoon Erwin sterft in werkkamp Mauthausen. Moeder, vader en beide zussen komen om in Auschwitz.

Edmund is de enige die terugkomt. Hij overleeft door keihard werk in de mijnen en door zich bij de bevrijding dagenlang tussen de doden te verstoppen. Als hij maanden later terugkeert in Amsterdam, woont er een ander gezin in zijn huis.
Martijn van der Hoeden en zijn vader Ed reconstrueren in twee afleveringen wat er met hun familie is gebeurd. Met een fotoalbum vol zorgeloze kiekjes, Rode Kruisbrieven die druppelsgewijs het ergste bevestigden en een schilderij dat Alice achterliet toen ze werd afgevoerd.
Een tweeluik over een gewoon gezin dat niet door de vijand werd vernietigd, maar door het vertrouwen in de mensen dichtbij.