Moeder Johanna, zus Ilse en vader Salomon worden één voor één gedeporteerd naar Auschwitz. Op 31 januari 1944 worden beide zussen op dezelfde dag vergast.

Alleen Edmund, de jongste, overleeft. Eigenwijs, sterk en met roodgeverfd haar op de vlucht, wordt ook hij uiteindelijk verraden en naar Auschwitz gestuurd. Hij overleeft door keihard werk in de mijnen en door zich bij de bevrijding dagenlang tussen de doden te verstoppen.

Via veldhospitalen in Tsjechië en een jaar herstel in Parijs keert hij terug naar Nederland, waar zijn oude woning door vreemden bewoond wordt en brieven van het Rode Kruis hem druppelsgewijs vertellen wat hij al vreesde.

Ed vertelt over de littekens op zijn vaders rug, over formulieren invullen als veertienjarige en over een man die nooit leerde praten over wat hem was aangedaan.

Een intiem en soms rauw gesprek over wat oorlog achterlaat. Niet alleen bij wie het meemaakte, maar ook bij de generatie erna.

Hij is handelsagent, zijn dochter Alice is fotomodel en het leven is goed. Van de dreiging die zich in Duitsland opbouwt, heeft het gezin nauwelijks weet.

In deze eerste aflevering vertellen Martijn en zijn vader Ed hoe zij, via een reeks opmerkelijke toevalligheden, werden ingetrokken in het verhaal van hun Joodse familie. Een struikelsteen in Oss, een telefoontje uit Bergen aan Zee, een achtergelaten schilderijtje: het verleden liet zich niet vergeten.

Hoe verging het de Van der Hoedens toen Haarlem Judenfrei werd verklaard en het gezin noodgedwongen naar Amsterdam moest?

En waarom was het juist de jongste zoon, eigenwijs, met roodgeverfd haar, die als enige op tijd het gevaar zag aankomen?