Herman was ondernemer, investeerder, vader van een groot samengesteld gezin en altijd onderweg. Tot hij op een dag werd gebeld door zijn huisarts. Slecht nieuws: acute leukemie. Hij moest binnen een uur naar het ziekenhuis. Op zijn elektrische step reed hij door Amsterdam naar huis, terwijl hij dacht: misschien is dit wel de laatste keer dat ik deze stad zo zie.

Wat volgt is een intens verhaal over ziek zijn, chemo’s, een stamceltransplantatie, hoop, wanhoop en opnieuw leren leven. Maar vooral over de bijzondere manier waarop Herman naar de dood is gaan kijken.

Niet alleen als iets angstaanjagends.

Maar uiteindelijk zelfs als bondgenoot.

In dit openhartige gesprek vertelt Herman over de diagnose, het ‘laatste avondmaal’ met zijn gezin, de zware behandelingen, de twee deuren die hij voor zich zag, één naar de dood en één terug naar het leven, en de verwarring en depressie die ontstond toen hij overleefde, maar niet zomaar terug kon naar zijn oude leven.

Zijn ervaringen verwerkte hij in blogs en later in zijn boek De dood als bondgenoot. Een gesprek over sterfelijkheid, zelfliefde, zachter naar jezelf kijken en de vraag hoe je verder leeft als je de dood recht in de ogen hebt gekeken.

Voor wie na deze aflevering verder wil lezen: Hermans boek De dood als bondgenoot is te vinden via www.dedoodalsbondgenoot.nl

Want soms verandert bijna doodgaan niet alleen hoe je naar de dood kijkt, maar vooral hoe je naar het leven kijkt.

Wat begint met een sportblessure verandert uiteindelijk in een diagnose die alles op zijn kop zet: Daisy zal niet meer beter worden. In plaats van zich terug te trekken, besluiten Nikki en Daisy hun leven juist voller te leven dan ooit. Met humor, eerlijkheid en het motto: “Kut is het toch al, dus laten we er maar iets moois van maken.”

In dit openhartige gesprek vertelt Nikki over het moment van de diagnose, hoe ze samen omgingen met het naderende afscheid, waarom ze tóch trouwden, en het moeilijke afscheid dat uiteindelijk volgde.

Maar dit verhaal gaat niet alleen over verlies.

Het gaat ook over wat daarna komt: leven. Over opnieuw beginnen. En over hoe de dood soms onverwacht laat zien wat er écht toe doet. En over hoe er, soms onverwacht, toch weer ruimte ontstaat voor liefde.

Ik ga in gesprek met Nikki Bossch, over Daisy Zegers. Daisy kreeg een zeldzame vorm van kanker. Ondanks een beenamputatie bleek de ziekte al uitgezaaid.

Daisy leeft niet meer, maar haar verhaal leeft wel voort. Sterker nog: zij speelde een belangrijke rol in het ontstaan van Story Of My Life.

Daarom is het eigenlijk niet meer dan logisch dat Nikki, haar partner, de eerste gast is in deze podcast.

In deze aflevering praten we over liefde, afscheid en wat er met je leven gebeurt wanneer de dood ineens dichtbij komt.