Wanneer het gezin moet evacueren, vertrekken ze met paard en wagen. Via Aerdt komen ze uiteindelijk in Didam terecht, waar ze onverwacht weer weg moeten vanwege ziekte in het huis waar ze verblijven. Haar vader gaat op zoek naar een oplossing en vindt een leeg kippenhok. Daar blijft het gezin — dicht op elkaar, slapend op stro en onder oude jassen, boven geiten.

Tussen de spanning door zijn er ook momenten die blijven hangen: een kogel die vlak langs haar jas inslaat, een vrouw die haar van straat trekt vanwege sluipschutters en het dansen met Engelse soldaten na de bevrijding.

Een verhaal dat dichtbij komt door de kleine, concrete herinneringen van een kind in oorlogstijd.

Tijdens de bezetting verandert het dagelijks leven ingrijpend. Er is schaarste, gevaar en onzekerheid. Het gezin probeert zich staande te houden, terwijl het geweld soms letterlijk over het huis heen trekt. Uiteindelijk moeten ze evacueren naar Didam.

Daar slaat het noodlot toe. Acht dagen voor de bevrijding raakt Theo’s moeder zwaar gewond bij een bombardement waardoor zij altijd invalide zal blijven. Kort daarna maken ze de bevrijding mee — een moment dat hem als jongen altijd is bijgebleven.

Na de oorlog blijkt bij terugkeer dat er veel schade is. Toch begint het gezin opnieuw. In deze aflevering vertelt Theo hoe het was om als kind te leven in oorlogstijd, te vluchten en weer thuis te komen — en wat hem daarvan altijd is bijgebleven.

Gerrit was zes toen de oorlog begon. Hij zag met eigen ogen hoe de eerste Duitse soldaten het dorp binnenmarcheerden, zwaarbewapend en gecamoufleerd. “Ik vond het doodeng,” vertelt hij. Niet veel later stonden ze met geweren voor zijn ouderlijk huis omdat ze dachten dat Nederlandse soldaten zich bij hen verstopt hadden. 

Het gezin werd uiteindelijk meerdere keren geëvacueerd. Eerst verbleven ze bij familie in Babberich, later op een boerderij in Borculo. Ondanks de kou, de drukte en de onzekerheid herinnert Gerrit zich ook de vriendelijkheid van de mensen daar. Hij sliep met zijn broer onder een kar vol stro. “We waren kinderen, we vonden het eigenlijk nog wel een beetje avontuurlijk.”

De bevrijding maakte diepe indruk: Canadese tanks op het erf, chocolade van de soldaten en tranen bij de boerin. Maar bij terugkomst in Duiven bleek hun huis beschadigd. De ruiten lagen eruit, het schuurtje was omvergereden en binnen was veel verdwenen. “Het is allemaal weg,” zei zijn moeder.

Toch was het niet alleen opluchting en herstel. Gerrit herinnert zich ook de duistere kant van die periode: hoe een verkoold lichaam van een fanatieke Duitse soldaat op een kleine tank – een Bren carrier – door het dorp werd gereden, als teken van wraak. En hoe vrouwen die met Duitse soldaten hadden geheuld, publiekelijk werden kaalgeschoren.

Gerrit vertelt hoe kinderen na de bevrijding speelden met achtergebleven granaten. Zijn neefje Wim kwam daarbij om het leven. “Ze hebben hem gewoon aan stukken bij elkaar moeten rapen,” vertelt Gerrit. Die herinnering en de woorden van zijn oom die het slechte nieuws kwam brengen, is hij nooit vergeten.

Nu, ruim negentig jaar oud, weet Gerrit het nog allemaal precies. Zijn verhaal is een levendige, soms rauwe en ontroerende getuigenis van wat het betekent om als kind op te groeien in oorlogstijd.

Tijdens de oorlog veranderde het leven in Westervoort ingrijpend. Door de strategische ligging van het dorp werd het herhaaldelijk beschoten. Hennie en Henk beleefden bombardementen, moesten vluchten naar schuilkelders en zagen van dichtbij hoe de luchtlandingen begonnen.

In het najaar van 1944 volgde de verplichte evacuatie. Samen met duizenden dorpsgenoten trokken ze te voet en op platte wagens met rode kruisen richting de Achterhoek. Onderweg smokkelden ze een geslacht varken mee, verstopt in een kinderwagen met een poppenhoofd erbovenop.

In Keijenborg (voormalige gemeente Hengelo Gld) vonden ze een nieuw thuis bij een protestantse boer die hen met open armen ontving. Ze sliepen op stro, hielpen mee op de boerderij en ontdekten een wereld zonder bombardementen — vol rust, eenvoud en zorgzaamheid.

Na de bevrijding keerden ze terug naar een verwoest Westervoort. Alles was kapot of gestolen, en het gevaar van landmijnen was nog overal aanwezig. Toch vonden ze opnieuw hun plek — gesterkt door de solidariteit en saamhorigheid die ze in de Achterhoek hadden ervaren.

Een intiem dubbelportret over hoe kinderen oorlog beleven: over angst en verlies, maar ook over gastvrijheid, verbondenheid en kleine momenten van geluk in donkere tijden.

Ze groeide op in een huis vol leven aan de Rijksweg, als derde van tien kinderen. Haar vader werkte bij de AKU in Arnhem en stond bekend om zijn grote behulpzaamheid — ook in oorlogstijd. Het gezin deelde voedsel met anderen, maakte een bange nacht mee in de danszaal van Café Polman en moest uiteindelijk evacueren naar Giesbeek. Ze liepen achter een wagen vol spullen, dwars door het hoge water.

Annie vertelt over de rauwe realiteit van oorlog, maar ook over onverwachte menselijkheid bij Duitse soldaten, de warme opvang bij haar oma in Giesbeek en het winterse plezier op een zelfgemaakte prikslee. Na de bevrijding keren ze terug naar een huis dat geplunderd is door Duitse troepen en deelt Annie haar herinneringen aan de bevrijding en aan de 'Tommies' die chocola uitdeelden vanuit het raam.

Een persoonlijk en ontroerend verhaal over veerkracht, familiebanden en het bewaren van herinneringen – juist als de wereld in brand staat.

In deze aflevering vertelt Dinie hoe haar jeugd zich afspeelde tegen de achtergrond van steeds dreigender oorlogsgeweld. Duitse soldaten in huis, onderduikers in de buurt, schuilplekken op onverwachte plekken — het werd allemaal onderdeel van het dagelijks leven. Dinie kijkt, luistert en helpt, zonder te beseffen hoe gevaarlijk sommige dingen zijn.

Als in 1944 de evacuatie komt, moet haar gezin op de vlucht. Van het ene onderkomen naar het andere, met telkens de dreiging op de hielen. Dan breekt een dag aan die haar leven voorgoed verandert.

Dinies verhaal is er één van veerkracht en familiebanden, van opgroeien in een tijd waarin niets vanzelfsprekend is. Een portret van een meisje dat door het oorlogsgeweld in één klap haar onschuld verliest — en zich staande weet te houden, hoe zwaar het ook wordt.

Ben vertelt over het dagelijkse leven als evacué: slapen op stro, eten maken van suikerbieten en bloembollen en melk halen via loopgraven en de schokkende herinnering van een dode Duitse soldaat in het prikkeldraad. Zijn vader, slager van beroep, nam zijn slagersgereedschap en messen mee en was veel weg. Vermoedelijk slachtte hij illegaal bij boeren in de omgeving – om andere mensen én zijn gezin van voedsel te kunnen voorzien.

Na de bevrijding keren ze terug naar huis. De slagerij wordt heropend en al snel staan Nederlandse én Duitse slagers weer samen in het slachthuis. Niet uit vergetelheid, maar omdat het leven verder moest – en in de grensstreek was het leven altijd al verweven met beide kanten.

Een ingetogen en nuchter verhaal over oorlog, vluchten en de veerkracht van een gezin dat zich staande hield in onzekere tijden.

Tijdens hun vlucht werd het gezin gesplitst over Didam en Wehl en moesten ze zich aanpassen aan steeds veranderende omstandigheden. Bennie vertelt over slapen op matrassen op de grond en het onderhouden van het contact met de rest van de familie. 

Ondanks de dreiging en onzekerheid heeft Bennie ook warme herinneringen aan deze periode. Hij vertelt hoe hij met zijn broers speelde in het bos, hoe zijn vader voedsel kwam brengen en over de Engelse soldaat die hem tijdens de bevrijding optilde en hem zijn eerste sigaret gaf—hij was pas zeven jaar!

Het verhaal van Bennie is een indrukwekkende blik op oorlog door de ogen van een kind. Hij laat zien hoe familiebanden en veerkracht in de donkerste tijden overeind blijven.

Anny herinnert zich hoe de trein met olietankers in brand stond, dat kinderen in haar klas van de honger om het klokhuis van haar appel vroegen en hoe ze in een kippenschuur in Varsseveld terechtkwam – met één keer warm eten per week.

Ze deelt de angstige momenten, zoals het luchtalarm en de vallende pan eten, maar ook de liefdevolle gebaren van haar vader en de moed van haar oma, die hondje Teddy redde uit handen van de Duitsers.

Een verhaal over veerkracht, zorgzaamheid en hoe een kind in oorlogstijd leert wat echt belangrijk is.