Maar wat als de weg terug naar elkaar ondertussen onzichtbaar is geworden? Wat als het verlies van je vader ook het begin was van een ander verlies. Stiller, sluipender, en minstens even zwaar?

Dit gaat niet alleen over rouw. Het gaat over wat er met een gezin gebeurt als verdriet mensen elk een andere kant op trekt.

Als iemand sterft, volgt er een begrafenis. Mensen komen. Er zijn bloemen, kaartjes, en een moment waarop iedereen samen staat in hetzelfde verdriet. Dat verlies heeft een naam, een datum, een plek.

Maar het andere verlies, het verlies van de band met de ouder die achterbleef, heeft niets van dat alles. Geen begrafenis. Geen kaartjes. Geen moment waarop iemand vraagt hoe het met je gaat, omdat die persoon er toch nog is.

Toch is het er. Het sluipt. En op een dag besef je dat je twee mensen bent kwijtgeraakt op dezelfde avond, alleen wist je dat van de tweede pas jaren later.

Misschien zit jij ook ergens met een verlies dat niemand ziet. Een relatie die langzaam is weggesleten. Een afstand die te groot is geworden om nog te overbruggen. En het gevoel dat je dat niet hardop mag zeggen, omdat er toch niets "echt" is gebeurd.

Ik nam deze aflevering op in een prachtige tuin in Vorselaar, op workation met mijn nicht, met een glaasje wijn in de hand. Want het was de verjaardag van mijn papa en mijn broer. En daar klink ik graag op.

Vandaag, de dag van publicatie, is het negen jaar geleden dat onze wereld stilstond. Dat hij er ineens niet meer was. Ik was 28, net bevallen van mijn dochter. Mijn broer was 22 en stond op het punt te verhuizen naar het huis dat hij grotendeels samen met ons papa had verbouwd.

Die avond ging ik op automatische piloot. Telefoontjes, begrafenisondernemer, alles regelen terwijl je het zelf nog niet gelooft. Mijn tijd kwam later wel, dacht ik. En dat klopte, alleen kwam ze anders dan verwacht.

Ik heb ondertussen een manier gevonden om hem mee te nemen in het leven dat verder gaat. Via Atelier Memoro, waar ik kledingstukken van dierbaren omtover tot koestercreaties, wandelt hij elke dag naast mij mee. Maar er blijft altijd dat stukje dat rauw aanvoelt. Bij elke mijlpaal. Bij elk moment waarop ik de telefoon wil nemen, en het niet meer kan.

Wanneer één ouder sterft, verandert de dynamiek in een gezin ingrijpend. Ieder rouwt op zijn eigen manier, op zijn eigen tempo. En soms trekken die reizen mensen zo ver uiteen dat de weg terug onvindbaar wordt.

Het is wat verdriet soms doet met mensen, het trekt hen naar binnen, weg van de anderen, in een wereld die niemand van buiten helemaal kan begrijpen.

Wat helpt, is niet het oplossen, maar wel het benoemen. Zeggen: dit verlies bestaat ook. Het heeft geen datum en geen begrafenis, maar het is er. En dat mag gezegd worden. Want hoeveel mensen dragen dit mee zonder ooit de woorden ervoor te vinden?

In deze aflevering neem ik jou mee in een trigger die mij na zo lang, nog steeds instant terugbrengt naar de meest traumatische dag in mijn leven. Zo erg zelfs, dat ik deze week bijna bevroor achter het stuur van mijn auto.

Samen met jou wil ik op zoek gaan naar de waarde van tastbare herinneringen, de houvast die ze bieden, maar ik wil ook persoonlijke ervaringen met jou delen. Ervaringen zoals deze.

Want misschien..
Misschien herken jij jezelf hierin
Misschien vind je inspiratie om zelf om te gaan met jouw rouwproces.

Ik wil je vooral ook laten weten dat je niet alleen bent.

Voel jij je soms ook alleen in jouw rouwproces? Of heb jij ook zo'n trigger? Deel het met mij, want samen zijn we niet alleen.

Wil jij jouw ervaring delen? Stuur mij dan een berichtje via instagram.

Dankjewel. Dankjewel om hier te zijn. ♥

Liefs,
Lynn x

Deelnemen aan De Dood Leeft! stond al zó lang op mijn verlanglijstje, en eindelijk was het zover. Eindelijk was het moment daar dat ik met heel mijn hart 'JA' zei om mee op deze luchtballon te springen.

En wat een magische reis was dat weekend. Het was gevuld met ontzettend fijne ontmoetingen en warme babbels.

In deze aflevering neem ik jou mee in een heel bijzonder afscheid dat weekend. Een knuffel die mij eens zo hard deed beseffen dat we elke ontmoeting, elke 'Tot ziens!' met heel ons hart moeten koesteren.

Mijn papa, Patrick, is de stille, maar o zo grote kracht achter Atelier Memoro. En hij was er dit weekend zeker bij. ♥️

De knuffelbeer, gemaakt van zijn douanekostuum, was de eyecatcher van mijn stand. Zo reisde hij dit weekend eens zo hard met mij mee.

Hou je klaar voor een kijk in mijn hart, maar dit moment wil ik énorm graag met jou delen.

Hoe ga jij om met elke 'Tot ziens'? Laat het mij weten door een berichtje te sturen via instagram.

Liefs,
Lynn x

In deze aflevering praat ik over hoe koestercreaties zoveel meer zijn dan een gewoon cadeau.

Of het nu gaat om een cadeau voor een verjaardag, een pensioen, of juist als troost bij verlies. Een koestercreatie, gemaakt van de meest waardevolle kledingstukken kan speciale momenten en herinneringen levend houden.

Ik deel met jou waarom het juist zo waardevol is om zo'n uniek en persoonlijk geschenk te geven. Want het is echt ontzettend mooi om te zien hoe een klein stukje stof, iets waar zoveel herinneringen aan vasthangen, nieuw leven krijgt.

Het zijn ook vooral die kleinste details: de geur, de print, de stof,... die vaak zorgen voor toch een glimlach op je gezicht. 

Ben jij benieuwd hoe een koestercreatie ook voor jou of iemand die je liefhebt een echte steun kan zijn? Luister dan gezellig mee!

En wil jij graag iemand verrassen met een cadeaubon, dan kan dat via deze link.

Wat vind jij het mooiste aan het geven van persoonlijke cadeau? Laat het zeker weten, ik lees het graag. 

Liefs,
Lynn x

In deze aflevering ga ik dieper in op het belang van tastbare herinneringen, zoals een deken of knuffel gemaakt van de kleding van een dierbare. Hoe deze ons kunnen helpen om de pijn van verlies te verzachten en de warmte en verbinding dichtbij te voelen van degene die we missen.

Ik deel, heel persoonlijk, over hoe het herinneringsdeken van mijn papa mij troost biedt in momenten van verdriet. Elke keer als ik zijn deken om mij heen wikkel, voel ik zijn warmte en zie ik de herinneringen aan hem weer helder voor me. Dit helpt om mijn gevoelens te verwerken en zijn aanwezigheid levend te houden, ook al is hij er fysiek niet meer.

Ben jij benieuwd hoe tastbare herinneringen kunnen bijdragen aan jouw rouwproces? Of misschien denk je erover om zelf een koestercreatie te laten maken? Luister dan zeker naar deze aflevering, waarin ik vertel hoe ik te werk ga met het maken van koestercreaties en waarom het voor mij zo’n betekenisvolle manier is om anderen te helpen.

Mocht je graag een vrijblijvend kennismakingsgesprek willen inplannen, kan je dat hier boeken, of neem gerust contact met mij op. Samen kunnen we bekijken wat het beste bij jou past.

Wat betekent troost voor jou? Laat het me weten, ik ben benieuwd naar jouw verhaal!

Liefs,
Lynn

Het is een vraag die vaak gesteld werd door mijn dochter Renske, en elke keer zorgt het hier voor een fijn gesprek en komen mooie verhalen naar boven.

In deze aflevering neem ik jou mee in de Disneyfilm Coco. Een prachtige film die het belang van familie en herinneringen op een unieke manier in beeld brengt. Samen met Renske keek ik naar deze film en we ontdekten hoe verhalen ervoor zorgen dat degenen die we missen, altijd dichtbij blijven.

Net zoals in Coco, draait het bij koestercreaties om het tastbaar maken van herinneringen. Of het nu een deken, kussen of knuffel is, het is een manier om onze dierbaren te blijven voelen en hun verhaal door te geven aan volgende generaties.

Wil je ook weten hoe jij herinneringen kunt koesteren en hoe de film Coco dat op zo'n bijzondere manier laat zien? Luister dan zeker naar deze aflevering en laat je inspireren door de kracht van verhalen en liefde.

Waar ik nog wel nieuwsgierig naar ben is het volgende: Wat antwoord jij als je zo’n vraag krijgt van een kind? Of wat denk jij dat jij zou antwoorden als je de vraag krijgt? Laat het mij gerust weten via een berichtje op instagram, ik vind het altijd super fijn om zo verschillende kanten te horen.

Liefs,
Lynn x

In deze allereerste aflevering van de Koesterpodcast neem ik jou mee in mijn persoonlijk verhaal en het ontstaan van Atelier Memoro. Ik vertel over hoe mijn verdriet en mijn passie samen een weg vonden en een bron van troost en creativiteit werden. Hoe mijn verlies mij inspireerde om tastbare herinneringen te maken.

Van het naaien van mijn eigen kleding als tiener, tot het verlies van mijn papa, mijn grote held – een gebeurtenis die alles veranderde. Het stoppen met naaien was voor mij een onderdeel van mijn rouwproces, maar uiteindelijk vond ik door het maken van herinneringsdekens en -knuffels opnieuw de liefde voor de naaimachine.

Wil je meer horen over mijn persoonlijk rouwverhaal? Luister dan zeker ook naar mijn andere podcast, "Mijn reis door de rauwe rouw", waar ik heel puur en rauw vertel over mijn verlies en het rouwproces dat daarop volgt.

Laat mij ook gerust weten wat je van de Koesterpodcast vindt, dat zou mij énorm veel deugd doen. Hier vind je de link naar mijn instagrampagina.

Liefs,
Lynn x

Daarom wil ik jou van harte welkom heten bij de Koesterpodcast! Ik ben Lynn, de oprichtster van Atelier Memoro, en ik sta klaar om jou te helpen je mooiste herinneringen te koesteren – op een tastbare, creatieve manier.

We maken samen een reis door de kracht van tastbare herinneringen. Hoe ze ons kunnen helpen in tijden van rouw, vreugde en alles daartussenin.

Of je nu in een rouwproces zit, of gewoon op zoek bent naar een unieke manier om speciale momenten te bewaren, deze podcast is speciaal voor jou.