Nicole werkte als Psycholoog in de specialistische ggz. Na een vervelende confrontatie met een cliënt kreeg ze last van angstklachten. Ze kreeg hiervoor van de huisarts mirtazapine voorgeschreven en kwam bij een PAAZ terecht. Daar werd vrij snel de diagnose PTSS gesteld. Ze kreeg quetiapine voorgeschreven om haar meer rust te geven, maar het tegenovergestelde gebeurde. Ze werd erg onrustig en kreeg last van nare klachten. Hierop kreeg ze weer andere medicatie voorgeschreven om deze nare bijwerkingen te bestrijden.

Door de cocktail aan medicijnen kon Nicole niet meer normaal functioneren en voelde ze zich een zombie. Omdat ze hierdoor niet meer actief kon participeren in de behandeling werd er gedreigd met een plaatsing in de dak en thuisloze opvang. Dit was voor Nicole een waar schrikbeeld.

Niet veel later kreeg ze ernstige uitvalsverschijnselen en bewegingsstoornissen waardoor ze bij een neuroloog terechtkwam. Deze neuroloog vond het bizar dat Nicole zo veel pillen voorgeschreven had gekregen en liet haar cold turkey stoppen met de meeste pillen.

Op een gegeven moment belande ze in een hostel wat absoluut geen veilige plek bleek te zijn, wat haar PTSS niet ten goede kwam.

Uiteindelijk kwam ze in een housing first project terecht waardoor ze nu haar eigen woonplek weer heeft.

Onderwijl gebeurde er weinig met haar PTSS. Sinds kort krijgt Nicole nu een behandeling voor haar PTSS bij KieN in Friesland. Daarnaast is ze aan het herstellen van de schadelijke gevolgen van de psychofarmaca.

Al met al een zeer indrukwekkend verhaal over desastreuze gevolgen van een behandeling met psychofarmaca welke reflectie behoeft van de hulpverlening.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

In dit tweede deel praten we over Toon zijn eigen ervaring met psychofarmaca, en welke rol psychofarmaca hebben binnen de forensische zorg.

Toon voelde zich tijdens zijn detentie eenzaam en alleen en ervaarde een constante drieging binnen het gevangenis systeem. Dit gaf spanning en onrust waarvoor hij antidepressiva voorgeschreven kreeg. Hij zou hierdoor meer rust ervaren werd er verteld. Het maakte hem apathisch en afgevlakt.

Binnen de forensische zorg werd hij verder ingesteld op medicijnen. Dit hielp hem tijdelijk om vanuit rust met zich zelf aan de slag te gaan.

Op een gegeven moment kwam hij in een tweestrijd vanwege zijn verslavingsverleden en de afhankelijkheid van voorgeschreven medicijnen. Daarnaast had hij het nodig weer volop te kunnen voelen om zich verder te ontwikkelen.

In samenspraak met een meewerkende psychiater kon hij afbouwen en alternatieven proberen.

In een latere lastige periode is hij in goed overleg weer gestart met medicatie. Hij ervoer dit toen als ondersteunend. Er werden direct bij de start afspraken gemaakt over welke middelen en wanneer er weer afgebouwd kon worden. Dit alles ging in goed overleg waarin hij de regie hield.

Binnen forensische zorg word regelmatig psychofarmaca voorgeschreven. Voor Toon is het belangrijk altijd scherp te blijven met welk doel dit gebeurt. Als het gebruikt wordt om de zaak onder controle te houden slaan we volgens hem de plank mis. Het moet bijdragen aan het versterken van de positieve geesteskracht.

Van een ervaringsdeskundige leerde Toon later dat ontregeling helemaal niet zo raar is en dat alles er mag zijn. Diagnoses tellen dan niet. Gevoelens zijn universeel en gaan door twee huiden heen.

Hij leerde dat er door hard aan zichzelf te werken ook voor hem een mooi leven mogelijk was.

Aan het einde van de aflevering houdt Toon een voelbaar doorleefd pleidooi om ervaringskennis voorop te stellen binnen het evidence based denken en werken.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

In dit eerste deel legt Toon uit wat de maatschappelijke opgave is van de forensische zorg en wat het belang van een veilige relatie hierin betekend.

Hij verteld over zijn eigen ervaring met drugsgebruik en over zijn eigen onveilige jeugd, waarin er geen veilige hechting ontstond. Hij verteld dat een belangrijke switch kwam door iemand die zijn hart heeft geopend door onbevooroordeeld er voor hem te zijn.

Toon wilde zijn lijdensdruk vermeiden. Worstelen met deze lijdensdruk was hard werken zonder stip op de horizon.

Niet de methodieken, niet de theoretische kennis, niet het evidence based maar de contact momenten met ondersteunende relaties hebben hem geholpen. Deze relaties vormden het web wat hem droeg in lastige tijden. In dat web van verbindingen kan hij ook weer anderen dragen.

Als hulpverlener probeert hij de ander echt te horen en een anker, en boei, te zijn waarin de ander de eigen kracht kan vinden.

We vragen ons in dit gesprek af of het nodig is om alles op te delen in categorieën en doelgroepen, of dat we dit achterwege kunnen laten en de samenleving pas zouden kunnen maken zodat een ieder hier in past.

Verder staan we stil bij het recht op de eigen struikelblokken, versus het recht op de eigen ondergang.

Wanneer grijp je als samenleving in bij ontregeling en wanneer niet? Aangezien elk ingrijpen gevolgen kan hebben is dit iets om goed over na te denken.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

In dit tweede deel verteld Rosie dat ze in 2019, vanwege weinig psychische klachten, maar wel vervelende somatische klachten, haar antidepressiva ging afbouwen.

Dit zorgde ervoor dat deze klachten in eerste instantie weer afnamen. Zelfs haar nog wel bestaande angstklachten begonnen af te nemen en ze kwam weer in contact met haar gevoelswereld.

In een jaar tijd bouwde ze af tot een hele lage dosering. Toen ze echter verder ging met afbouwen begon ze steeds meer last te krijgen van nare klachten zoals hoofdpijn, misselijkheid en evenwichtsproblemen.

Volgens haar behandelend psychiater had dit niks met het afbouwen te maken.

Toen ze haar antidepressiva helemaal had afgebouwd namen deze klachten verder toe en werden uiteindelijk ondragelijk.

Rosie verteld hoe ze hier mee om ging, en over de verschillende bezoeken aan allerlei specialisten vanwege de vele verschillende klachten.

Aan het einde van het gesprek maken we de balans op over de zin en onzin van het slikken van medicatie, en hebben we het over het belang van ervaringskennis ten opzichte van het idee van meten is weten.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

In dit eerste deel verteld Rosie dat ze van kinds af aan last heeft gehad van angstklachten en depressieve episodes. Vanwege een onveilig gevoel als kind heeft ze geleerd met haar emoties om te gaan door controle te zoeken in dwangmatige handelingen.

Op haar achttiende zat ze in een lastige periode. Ze ging naar een psychiater en kreeg voor het eerst antidepressiva voorgeschreven.

Ondanks de medicatie bleef ze last houden van angstklachten en had ze zware terugvallen. Naast overgewicht kreeg ze ook last van blaasproblemen welke in de loop der tijd verergerde.

Op haar zevenentwintigste kreeg ze een ander antidepressivum voorgeschreven vanwege zware depressieklachten. Dit antidepressivum vlakte haar depressieve gevoelens af waardoor ze het diepe dal even niet meer voelde. Hierna ging ze aan de slag met haarzelf en hoe ze in haar haar leven stond.

Ze kwam er door deze periode achter dat haar pad in het leven anders lag dan ze dacht. Ze wilde een meer betekenisvol leven waarin ze authentiek kon zijn. Ze besloot als ervaringswerker te gaan werken.

Helaas kreeg ze van het nieuwe antidepressivum wel last van vervelende nieuwe klachten zoals duizeligheid, hartkloppingen en trillingen.

We sluiten deze aflevering af met de vraag of Rosie de medicatie nog had gewild als ze had geweten welke problemen ze bij de afbouw hiervan heeft ervaren.

Over die afbouw hoort u meer in deel twee van dit gesprek

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

In dit tweede deel praten we verder over de effecten van psychofarmaca en schuwen we niet psychofarmaca vanuit verschillende metaforen te beschouwen.

Jules krijgt nog steeds te maken met mensen die bakken met pillen voorgeschreven hebben gekregen. Vaak wordt dit als traumatiserend ervaren.

Vaak zit er ook trauma onder de soms heftige (psychotische) ontregelingen waar mensen die psychofarmaca voor voorgeschreven krijgen.

Pillen lijken op korte termijn een goede oplossing te zijn maar het rot wat er onder zit blijft vaak onbehandeld zitten.

Willen men de pijn nog onder ogen zien of willen we enkel een snelle oplossing?

We bespreken de methodologische waarde van medicijnonderzoeken en vragen ons af of dit vooral een machinerie is van proefschriften en promoveren. Het kost veel tijd en geld maar wat levert het uiteindelijk op?

Wat moet je doen als je echt iets aan de gezondheidszorg wilt verbeteren?

Volgens Jules is er één ding wat in ieder geval nooit werkt en dat is passief op de bank blijven zitten. Dit lijkt toch wel een wetmatigheid te zijn.

We praten verder over de noodzaak tot verbinden en welke rol psychofarmaca hebben in het verbinden met de ander en jezelf.

Tenslotte vragen we ons af of de psychiatrie zich niet meer moet richten op de filosofie in plaats van neurologie?

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Jules heeft jarenlang als straatpsychiater met dak- en thuislozen gewerkt. Zijn expertise zit met name in psychotische ervaringen. Daarnaast is hij nogal filosofisch ingesteld. Dat leidde tot een zeer boeiend gesprek, waarbij we vanuit verschillende metaforen de kennis en kunde over psychofarmaca onder de loep hebben genomen.

Aangezien we niet echt uitgepraat raakte over dit thema liep het gesprek nogal uit. Daarom is het gesprek opgedeeld in twee afleveringen waarvan u nu deel één krijgt te horen.

In dit deel vragen we ons af of psychofarmaca slechts een pleister is welke gebruikt wordt om het (psychische) bloeden te stelpen of dat ze werkelijk ziektes en stoornissen genezen?

Wat leren pillen de persoon die het gebuikt en is het überhaupt nodig om te leren van psychische problemen?

Weten voorschrijvers eigenlijk wel wat pillen werkelijk doen? Is psychiatrie een wetenschap waarin je kunt meten en de uitkomsten in richtlijnen kunt zetten, of een ambacht wat je in de praktijk moet leren?

We praten over de noodzaak tot bescheidenheid over de kennis rond psychisch lijden en psychofarmaca, en over de noodzaak tot nieuwsgierigheid en willen ontdekken.

We bekijken de huidige kennis en kunde in de psychiatrie vanuit een breder historische perspectief. Wat leert het verleden ons over het heden?

Gaan we ooit echt ontdekken hoe het zit met de natuurwetten rond de psychen van de mens, en zou dat eigenlijk wel wenselijk zijn?

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Madeleine heeft onder andere Psychomotorische therapie gestudeerd en gewerkt in een psychiatrische kliniek.

Voor de opleiding kreeg ze les in de pesso-therapie. Een persoonlijke ervaring met de opleider die haar kon troosten heeft haar destijds diep geraakt waardoor, na nog wat ontwikkelingen, de boel klapte en de eerste psychose zich aandiende.

Ze heeft daarna in een tijdsbestek van vier jaar een paar keer een psychotische episode meegemaakt die allemaal terug te leiden waren naar cruciale momenten in haar leven. Intimitiet en seksualiteit waren altijd de rode draad in deze momenten. Helaas kreeg ze niet de ruimte om dit te verkennen. In plaats daarvan kreeg ze allerlei dsm categorisaties en de boodschap dat de psychoses ernstig waren en behandeld moesten worden. Dat zij er anders naar keek werd uitgelegd als geen ziekte-inzicht hebben.

Zelf wou ze graag in therapie maar dit zou gecontra-indiceerd zijn vanwege haar psychoses.

Ze kwam op een gegeven moment terecht in de cliëntenbeweging van waaruit ze les ging geven aan hulpverleners over bejegening in de psychiatrie. Hierdoor leerde ze zelf ook steeds meer over wat zij zelf nodig had.

Toen ze opleidingen in ervaringsdeskundigheid ging volgen ontmoete ze Wilma Boevink. Die daagde haar uit haar dossier bij de ggz op te halen en haar eigen verhaal ernaast te schrijven. Dit bleek de beste therapie die ze kon krijgen. Het leerde haar dat haar psychische ontregelingen hele normale reacties waren op ontregelende gebeurtenissen.

Ze ging voor het Trimbos-instituut werken waarin ze meewerkte aan het opzetten van verschillende herstelprogramma’s.

Na haar tijd bij het Trimbos kwam ze in aanraking met Jos en zijn vrouw Willemien die een manier hadden ontwikkeld waarin men in waarheid bij één kon zijn. Hierin kon de woede en pijn er eindelijk echt zijn. 

Op de terugweg in het vliegtuig, na een vakantie met Jos en Willemien, raakte Madeleine letterlijk en figuurlijk in hogere sferen. In plaats van een nieuwe opname, of medicatie, creëerde ze haar eigen hulpverlening bij haar thuis door haar netwerk van belangrijke naasten in te schakelen.

Hoe dit uitpakte, en welke wijsheid en lessen Madeleine hieruit heeft kunnen leren, kunt u beluisteren in deze mooie aflevering.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Charlotte was als kind veel ziek en regelmatig overprikkeld. Toen ze 7 was begon ze voor het eerst stemmen te horen en toen ze 13 was kreeg ze voor het eerst last van psychotische klachten en werd ze depressief.

Ze is toen heel even in de psychiatrie terecht gekomen, maar nadat ze de classificatie borderline kreeg ging ze ook weer snel weg.

Na tien jaar liep ze helemaal vast en klopte weer voor hulp aan bij de psychiatrie. Hierop volgde 6 jaar behandeling, veel verschillende DSM classificaties en 16 verschillende soorten psychofarmaca, met als resultaat dat ze zeer depressief en ernstig suïcidaal werd.

Ze kreeg uitgelegd dat ze medicijnen moest slikken om haar dopamine te reguleren en dat hier weinig problemen mee waren te verwachten. Ze moest vooral niet praten over pijnlijke trauma’s, want dit zou voor meer ontregeling zorgen.

Psychofarmaca maakte het probleem alleen maar erger. Door de pillen raakte ze opgesloten in zichzelf wat ze als zeer traumatisch heeft ervaren.

Door het herstellen als een proces te zien, via meditatie naar de pijn te kunnen gaan, eet en drink patronen aan te passen vond ze de weg naar zichzelf.

Oorzaak van haar problemen was pijn. Volgens Charlotte is pijn kwetsbaar, als mensen die je niet kent zich zomaar met jouw pijn gaan bemoeien wordt het heel onveilig, een opname omgeving is ook vaak onveilig. Veiligheid, zachtheid en verbinding had ze nodig, dit zijn dingen die ze meestal niet vond in de psychiatrie.

Bij Crazywise kreeg Charlotte erkenning voor haar pijn. Die erkenning is volgens haar de start van het helingsproces.

Uit Charlottes verhaal blijkt hoe essentieel het is dat ieder mens de vrijheid moet hebben zelf regie te voeren over het eigen proces van betekenisgeving en de oplossingen niet enkel in de psychiatrie te vinden zijn.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

In dit tweede deel bespreken we welke rol psychofarmaca hebben in de praktijk van de kinder en jeugd psychiater.

Als kinderen en jongeren vastlopen in het leven denken we vaak dat er iets mis is met hun. Een label zou dan verklaren wat er mis is en bij dit label hoort vaak ook een pil die het weer beter maakt.

Soms willen ouders medicatie voor het kind om bijvoorbeeld beter te presteren op een toets of examen, of wanneer het kind steeds onaangepast gedrag laat zien waardoor deze in de problemen komt en het gevoel krijgt te falen. Voor Monique is dit een duivels dilemma. Schrijf je dan wel of niet medicatie voor, hoe monitor je de effecten en hoe lang geef je deze medicatie dan?

Goed uitleggen wat het wel en niet doet, dat het probleem bijna nooit alleen door een pil opgelost kan worden, en dat het ook weer afgebouwd moet worden is dan cruciaal. Dat laatste doet Monique dan ook het liefste zelf zodat het gebruik begrenst is.

Wat leren we kinderen eigenlijk als je ze een pil geeft bij tegenslag? Wordt de afhankelijkheid van pillen dan niet een levenslang copingsprobleem?

Moeten we pillen dan ook niet enkel als noodmaatregel zien en verder inzetten op minder biologische interventies?

Bij kinderen die erg angstig zijn is het de vraag of die baat hebben bij pillen die de angst wegdrukken of dat ze ouders/ verzorgers nodig hebben die holding en veiligheid bieden, die de rust bewaren en bij de angst van het kind kunnen blijven, en kunnen helpen de wereld om hun heen te begrijpen. Zo leren we ze uiteindelijk beter om te gaan met die angst.

Soms moet je door nare emoties en klachten heen worstelen en jezelf als meer dan die emoties of klachten leren zien.

Kun je hierin vertrouwen op de compleetheid die je als mens in de basis bent. Dit vertrouwen kan een stevige bodem zijn en als fundament dienen om te leren omgaan met moeilijkheden.

Soms kan een netwerk rond een kind helaas niet bieden wat er nodig is. Medicatie lijkt dan een alternatief maar hier kleven wel risico’s aan vast.

Monique vindt dat je altijd moet uitleggen dat medicatie iets tijdelijks is, en eigenlijk nooit moet zeggen dat het levenslang gebruikt moet worden. Daarmee fixeer je iemand en ontneem je ze de kans om je te verhouden tot de moeilijkheden die er zijn. Want ook bij een langdurige kwetsbaarheid kun je leren hier mee om te gaan.

Volgens Monique is verantwoord omgaan met psychofarmaca dan ook: laat, laag en tijdelijk inzetten.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

In dit eerste deel praten we hoofdzakelijk over het DSM labelen en identiteit.

Monique is kinder en jeugd psychiater en werkt al sinds 1991 in de psychiatrie. Ze heeft al langer het idee dat het anders kan en moet.

Sinds kort werkt ze als zelfstandige omdat ze hierin meer vrijheid ervaart om op haar eigen manier te werken.

Los van dat er veel dingen goed gaan binnen de psychiatrie denkt ze dat er te paternalistisch, en te veel in hokjes wordt gedacht. Er wordt vaak van uit gegaan dat er iets mis is met het individu en de hulpverlener wel weet hoe het zit.

Ook bij ouders merkt ze die behoefte aan het hokjes denken. Deze komen vaak met de vraag bij haar ‘wat is er mis met mijn kind, welke ziekte of stoornis heeft mijn kind’?

Dit vernauwt het denken. Je zet jezelf en de ander hiermee vast en beperkt daarmee ook de oplossingen.

Monique kijkt liever systemisch naar het geheel. Het probleem zit niet enkel in het individu maar bijna altijd in de context van de omgeving, is regelmatig fase gebonden en kan dus veranderlijk zijn.

Ouders zijn vaak bang dat het mis gaat met het kind. Dit misgaan betekent vaak het niet kunnen voldoen aan de norm en hierdoor niet mee kunnen komen in onze huidige samenleving.

Maar hoe, en door wie, wordt die norm eigenlijk bepaald?

Met een DSM label kan iemand aangeven waarom hij of zij niet aan die norm voldoet.

Toch vragen we ons af of we die labels eigenlijk wel nodig hebben. Kunnen we het niet beter houden bij wat we zien en opmerken, en dit vanuit een ontwikkelingsfase beschouwen.

Verder staan we stil bij de identiteitsontwikkeling van jongeren en de behoefte ergens bij te horen.

Leven we in een tijd waarin jongeren hun identiteit ontlenen aan stoornissen en labels?

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Robin is als ervaringsdeskundige actief in de stemmenhoorbeweging. Hij zet zich in voor meer bekendheid, en hulp bij stemmen horen. Dit doet hij onder andere bij het Steunpunt Stemmen Horen. Daarnaast heeft hij het boek ‘Leren omgaan met stemmen horen’ geschreven. Recent is hier de tweede druk van uitgekomen is.

Het gesprek met Robin is opgedeeld in twee delen. In dit tweede deel verteld hij over zijn ervaringen met psychofarmaca.

Robin heeft meer dan een kilogram antipsychotica geslikt in 10 jaar tijd. Allerlei verschillende soorten zijn de revue gepasseerd en uiteindelijk belande hij bij quetiapine.

Hij verteld wat deze middelen met hem deden, hoe hij ze uiteindelijk afbouwde, hoe hij weer ging voelen en moest leren omgaan met angst en stemmen.

Toen hij eenmaal afgebouwd had kreeg hij kinderen. Hij merkte dat hij minder goed stress kon verdragen. Dit gecombineerd met slaapproblemen maakte dat hij op een gegeven moment weer een lage dosis quetiapine ging gebruiken als slaap middel.

Door het medicatie gebruik gingen zijn stemmen niet weg. Hij leerde op een gegeven moment om te gaan met zijn stemmen door gedachten van binnen uit te spreken, en een dialoog met zijn stemmen aan te gaan. Hierdoor kreeg hij regie in zijn hoofd.

Robin legt uit dat wat er zich in je hoofd afspeelt tijdens psychotische ervaringen niet altijd het heftigste is. Hoe de samenleving en de psychiatrie hier op reageert, en mee omgaat, maakt de ervaring veel heftiger.

Psychofarmaca kunnen heftige emoties en onrust dempen. Toch vragen we ons af welke rol psychofarmaca in het herstelproces van de ontwrichting van psychotische ervaringen, en de heftigheid daar omheen hebben?

Helpen psychofarmaca bij de emotionele verwerking van die ontwrichtende ervaringen?

We hebben het tot slot nog over mensenrechten. En wat het VN-verdrag handicap betekend voor het voorschrijven van psychofarmaca, en de keuzevrijheid hierin voor hulpvragers.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Robin is als ervaringsdeskundige actief in de stemmenhoorbeweging. Hij zet zich in voor meer bekendheid en hulp bij stemmen horen. Dit doet hij onder andere bij het Steunpunt Stemmen Horen.

Het gesprek met Robin is opgedeeld in twee delen. In dit eerste deel verteld hij over zijn ervaringen met stemmen horen en praten we over wat stemmen horen betekend. Is het iets normaals en onderdeel van de menselijke diversiteit of betreft het hier (brein) ziekten?

Welke rol heeft cultuur op hoe wij naar het horen van stemmen kijken, en welke rol heeft trauma hierbij?

Verder verteld Robin over de herstelbeweging en welke rol ervaringsdeskundigen in zijn omgaan met stemmen horen hebben gehad.

In deel twee, welke later volgt, praten we meer over de rol van pillen bij het horen van stemmen.

De 2e, herziene druk van Robins boek "Leren Omgaan met Stemmen Horen: Een op herstel en emancipatie gerichte benadering" is op 2 november jongstleden verschenen.

https://tobivroegh.nl/product/leren-omgaan-met-stemmen-robin-timmers/

Voor wie meer weer weten over stemmen horen is het boek van harte aan te bevelen.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Elbert-Jaap is psychiater en directeur/ medeoprichter van KieN.

KieN biedt specialistische GGZ hulp voor kinderen, volwassenen en ouderen in Friesland. Ze doen dit vanuit kleinschaligheid waarin korte lijnen en concrete, begrijpelijke en transparante zorg voorop staat.

Elbert Jaap verteld in dit gesprek hoe en waarom hij KieN heeft opgericht en op welke manier zij werken met mensen die psychisch in de knel komen.

Volgens Elbert Jaap gaat therapie met name over gedragsverandering. Deze gedragsverandering komt niet enkel tot stand door praten en pillen maar nog veel meer door te doen en te ervaren.

Veel mensen met psychische klachten voelen niet meer wat ze willen en zijn de verbinding met zichzelf en de wereld om hun heen verloren. Voor duurzame verandering is bewustzijn nodig en het leren verdragen en reguleren van negatieve emoties.

Soms heeft medicatie hier een kleine rol in maar het kan het herstel ook in de weg zitten omdat het ook een vorm van vermijding kan zijn.

Elbert Jaap is opgeleid in het medische model waarin er van uit wordt gegaan dat er iets mis is in je lichaam en dat herstelt moet worden met een (medicamenteuze) ingreep. Inmiddels kijkt hij er anders naar omdat dit soort ingrepen zelden duurzame gedragsveranderingen teweegbrengen.

Medicatie kan volgens Elbert Jaap in sommige gevallen wel degelijk helpend zijn maar we schieten soms te ver door in het voorschrijven en gebruik. Dit heeft volgens hem onder andere te maken met het onvermogen om met ongenoegen om te gaan. Ook professionals kunnen het ongenoegen van de ander soms slecht verdragen en zijn dan geneigd snel pillen voor te schrijven om het ongenoegen weg te drukken. Dit is jammer genoeg vaak een schijnoplossing omdat het ongenoegen uiteindelijk weer terug komt.

Daar komt bij dat medicatie gedragsveranderingen vaak meer remmen dan stimuleren.

We praten over het maakbaarheidsdenken in de zorg en of we niet op een hele andere manier naar gezondheid moeten kijken.

Verder houdt Elbert Jaap een pleidooi voor kleinschaligheid waarin we vanuit kernwaarden kunnen functioneren en de problemen vanuit de community oplossen.

Grote instituten zijn ooit opgericht om een maatschappelijke opgave te realiseren maar zijn vaak meer bezig met zichzelf in stand houden. We vragen ons dan ook af hoe dit bij de farmaceutische industrie werkt. Welke belangen en waarden staan daar voorop?

Tot slot praten we over wat goede wetenschap is en of de psychiatrie wel in staat is goed te reflecteren op het eigen handelen.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Bram is de Initiatiefnemer en begeleider bijBram en Jordi is een zeer gewaardeerd lid bijBram.

Jordi heeft zeven jaar lang pillen geslikt en heeft hier een eigen mening over gevormd. Jordi’s filosofie is zo min mogelijk pillen slikken.

Jordi verteld hoe hij het slikken van pillen heeft ervaren en hoe hij hier uiteindelijk ook weer van af is gekomen.

Bram legt uit dat hij met Jordi heeft leren omgaan, en de reflex van pillen bij psychotische ontregeling niet altijd nodig is. Doordat er vertrouwen is tussen Jordi en Bram kunnen ze het ook bespreekbaar maken als het wat minder goed gaat.

Bram heeft gezien dat het binnen de psychiatrie veel over pillen gaat. Zelf denkt hij dat het voornamelijk de relatie en het samen optrekken op het levens pad van belang is.

Wat volgens Jordi bijdraagt aan het herstel is dat hij bijBram niet bij de psychiater in de spreekkamer hoeft te komen, wat hem vaak spanning gaf, maar gewoon tijdens het aardappels rooien, of ander bezigheden in gesprek kan gaan. Dit praat veel makkelijker en voelt voor hem een stuk natuurlijker.

Volgens Bram komt dit omdat iedereen bijBram gelijkwaardig is. Iedereen is gewoon lid en samen normaliseren en socialiseren we door het contact.

Ondanks dat het onderlinge contact vaak goed is komt het wel eens voor dat iemand zo ver ontregeld dat contact tijdelijk niet meer zo goed mogelijk is. Pillen lijkt dan tijdelijk een goede oplossing. Maar ook dan moet er daarna wel weer contact gemaakt worden en moeten ze weer verder. Volgens Bram zijn dit de spannende momenten.

Aan het einde van het gesprek praten we nog over wat er anders kan, en moet, binnen de psychiatrie. We stellen ons de vraag of de psychiatrie wel bijdraagt aan minder stigma en inclusie of exludeert de psychiatrie juist door het stigma te vergroten?

Volgens de psychiatrie zou Jordi een EPA (ernstige psychische aandoening) patiënt zijn maar anderen zien hem gewoon als een topgozer.

Uiteindelijk gaat het om de vraag: is er professionele afstand nodig of professionele nabijheid?

Een ieder die zich afvraagt of de zorg ook anders kan zou eigenlijk eens een kijkje moeten nemen bijBram. Op deze inspirerende plek laten ze zien dat de zorg wel degelijk anders kan.

https://www.bijbram.nu

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Jacqueline is psychiater en heeft gewerkt op een gesloten opname afdeling bij een grote ggz instelling. Hierna heeft ze de overstap gemaakt naar het innovatieve zorg project bijBram.

Ze verteld waarom ze hiervoor gekozen heeft en wat het verschil is tussen het werken in een grote ggz organisatie en een kleinschalig project zoals bijBram.

Wat pillen betreft legt ze uit dat deze bij nood kunnen helpen, maar niet zelden nare neveneffecten kunnen geven en moeilijk kunnen zijn om weer van af te komen.

Volgens Jacqueline worden pillen vaak ingezet omdat men niet zo goed weet hoe men op een andere manier kan helpen.

Vaak komen er ook maar meer pillen bij dan dat er weer af gaan, ondanks dat mensen zich er niet altijd beter van gaan voelen.

We vragen ons af of het model waarin de psychiater wordt opgeleid eigenlijk wel klopt, moet de psychiater veel kennis over pillen hebben of juist meer over relationele interacties?

Verder bespreken we welke functie de ggz heeft binnen het maakbaarheidsdenken waarin een ieder aan de norm moet voldoen? Als een psychotische ontregeling niet binnen die norm valt moet deze dan onderdrukt worden met pillen of heeft deze ontregeling ook een functie en mag die er zijn?

Daarnaast bekijken we welk mensbeeld je in de opleiding tot psychiater voorgeschoteld krijgt en of je authentiek contact maken kunt leren?

https://www.bijbram.nu/

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Daniël is psychiater, en na te hebben gewerkt bij de verslavingszorg en in de crisis dienst, besloot hij zich aan te sluiten bij het innovatieve zorgproject bijBram.

Hij legt uit waarom hij hier als psychiater op een hele andere manier contact kan legen met hulpvragers, die bijBram overigens leden heten.

BijBram staan ze er om bekent vaak te minderen met eerder voorgeschreven medicatie. In de praktijk blijkt dit soms een stuk lastiger en ingewikkelder dan het lijkt. Toch vinden ze hier vaak wel weer een weg in.

Daniël legt uit wat het minderen met de pillen op kan leveren, welke risico’s er aan het minderen kunnen zitten, en hoe ze dit opvangen binnen het team bijBram.

Naast het afbouwen van pillen bespreken we ook wat het betekend om uitbehandeld te zijn. Bestaat dit eigenlijk wel, kunnen behandelingen ook schadelijk zijn en wat zijn alternatieven op behandelen?

En hoe belangrijk zijn veilige relaties bij mensen die al lange behandeltrajecten binnen de ggz achter de rug hebben?

Verder praten we nog over het belang van dit soort kleinschalige projecten. Kunnen we niet meer van dit soort projecten opzetten binnen het grote ggz landschap? En welke rol spelen zorgverzekeraars hierin?

Tenslotte verteld Daniël ons wat hij als verantwoord omgaan met psychofarmaca ziet.

Meer informatie over bijBram: https://www.bijbram.nu/

Jim is psychiater, epidemioloog, hoogleraar Psychiatrie en voorzitter van de Divisie Hersenen van het Universitair Medisch Centrum Utrecht.

In deze tweede aflevering met Jim praten we over de wetenschap achter de pillen die in de ggz gebruikt worden. Deze worden ook wel psychofarmaca genoemd.

Hoe kijkt Jim als epidemioloog naar psychofarmaca? Zijn de gerandomiseerde onderzoeken, die veel worden gebruikt om aan te tonen of ze werken, eigenlijk wel betrouwbaar genoeg?

Geeft het gebruik van psychofarmaca een speciale chemische ervaring, die een transcendente werking geeft waardoor men het psychisch lijden kan overstijgen, of gaat het eerder over een probleem in het brein wat gecorrigeerd wordt door de pillen. Is het überhaupt gerechtvaardigd en zinvol om deze pillen lang te gebruiken of kan het beter als een kortdurende interventie ingezet worden?

Wegen de voordelen op populatieniveau op tegen de nadelen? En wat weten we over de lange termijn effecten?

Wanneer is het risico op ernstige bijwerkingen eigenlijk acceptabel en wordt de eed van Hippocrates hierin wel goed genoeg in acht genomen?

In welk licht moeten we de huidige en toekomstige medische behandelingen binnen de ggz nou eigenlijk bekijken vanuit historisch oogpunt?

Is het vanuit dat perspectief zinvol, en wenselijk, om de opkomende middelen zoals psilocybine en esketamine vanuit een medisch kader in te zetten?

Verder staan we uitgebreid stil bij het afbouwen van de pillen. We bespreken de kloof tussen de academische kennis en de ervaringskennis.

Hebben we gerandomiseerd onderzoek nodig om meer kennis over veilig afbouwen te krijgen, of kan deze kennis ook uit ervaringen met het afbouwen worden verkregen?

Al met al een zeer informatieve aflevering over allerlei aspecten rond de pillen die er binnen de ggz worden gebruikt.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Jim is psychiater, epidemioloog, hoogleraar Psychiatrie en voorzitter van de Divisie Hersenen van het Universitair Medisch Centrum Utrecht.

Het gesprek met Jim is opgedeeld in twee afleveringen. In deze eerste aflevering praten we over de vraag wat psychische lijden nou eigenlijk is.

Klopt het dat we met medische stoornissen en ziekten te maken hebben die door biologische brein afwijkingen veroorzaakt worden, of is de oorsprong van het psychisch lijden eerder te vinden in de interactie met de omgeving en ons bewustzijn?

Is de psychiatrie te veel aan het medicaliseren?, hoe wetenschappelijk is het medische model eigenlijk?, en wat is er uit de beloftes van de DSM 3, 4 en 5 gekomen dat we de biologische oorzaken van psychisch lijden zullen vinden in biologische markers door hier miljarden aan onderzoeksgeld in te investeren?

Welke voor en nadelen zitten er eigenlijk aan het DSM labelen? Hebben we werkelijk 400 verschillende DSM labels nodig of kunnen we het in de praktijk houden bij een aantal grove categorieën?

We kijken naar welke invloeden en belangen hebben meegespeeld bij het ontstaan van het huidige paradigma. En welke rol de vorming van een neoliberale samenleving, van meten en weten hierin heeft gehad?

Daaraan gekoppeld bespreken we het actuele thema van de Nederlandse Zorg Autoriteit die middels het verzamelen van privacy gevoelige data van bijna een miljoen ggz cliënten willen meten, controleren en voorspellen hoe een zorg traject er uit gaat zien en wat dit kost?

Verder bespreken we hoe we uit het huidige, niet passende paradigma kunnen komen en richting een praktijk kunnen komen waarin we het niet weten kunnen omarmen, en weer oog kunnen krijgen voor de complexiteit van de volledige mens.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Metten is naast psychiater Medisch Hoofd van de Zorglijn Affectieve en Psychotische stoornissen bij het UMC Utrecht. Daarnaast doet hij onderzoek naar de rol van psilocybine bij therapie resistente depressies.

Naast het bespreken van het onderzoek waar hij bij betrokken is bespreken we ook de ontstaansgeschiedenis van dit soort middelen.

Verder vragen we ons af op welke manier psilocybine kan helpen bij langdurig depressieve stemmingen. Heeft dit te maken met een verandering in een cognitief proces, of heeft het meer te maken met het doormaken van een verandering van de waarnemingen van jezelf en de wereld om je heen, waarin het ego oplost?

En zijn deze middelen geschikt voor iedereen met langdurige depressies?

Moeten we hoopvol zijn over de potentie van deze middelen, of moeten we ons bescheiden opstellen en waken voor een nieuwe hype die met grote beloften gepaard gaat?

Tenslotte staan we stil bij het dilemma of, en waar deze middelen in bestaande richtlijnen terecht zouden moeten komen.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Floortje is naast hoogleraar Innovatie in de Geestelijke Gezondheidszorg, hoofd van de afdeling Psychiatrie (zorg, onderwijs en onderzoek) van het UMC Utrecht en wetenschappelijk directeur van Phrenos. Daarnaast is ze auteur van het boek 'Mensen zijn ingewikkeld'.

In dit gesprek praten we over hoe maakbaar de mens is en welke rol de psychiatrie in dat maakbaarheidsdenken heeft. We vragen ons af of symptomen het probleem zijn waar we ons op moeten focussen of dat dit slechts signalen van onderliggend lijden zijn die we ook als zodanig moeten benaderen?

We praten over waarom sommige mensen zoveel belang hechten aan DSM labels, en hoe zinvol het is om normafwijkingen te classificeren.

Uiteraard praten we ook over de pillen. Zo vragen we ons af welke verklaringsmodellen we mensen eigenlijk aanbieden als we pillen als oplossing aanbieden. En waarom er nog steeds zo snel en vaak psychofarmaca worden voorgeschreven, en hoe we tot terughoudendheid in het voorschrijven komen. 

Verder praten we in dit gesprek over welke rol en functie de ggz in de huidige samenleving zou moeten hebben. Neemt de ggz hun public health taak serieus?

En uiteraard komt Floortjes boek 'Mensen zijn ingewikkeld' (https://www.singeluitgeverijen.nl/de-arbeiderspers/boek/mensen-zijn-ingewikkeld/) aan bod in het gesprek.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Naast dat Remke werkzaam is in de ambulante specialistische ggz bij BuurtzorgT is ze ook initiatiefnemer van HARTvoordeGGZ en auteur van onder andere het boek 'Minder slikken'.

In dit gesprek praten we over haar ervaringen met psychofarmaca als psychiater, maar ook als hulpvrager. Remke heeft zelf een paar keer een depressieve periode meegemaakt. De eerste keer is ze hier zonder medicatie doorgekomen. Recent heeft ze weer zo'n periode meegemaakt en er nu wel voor gekozen antidepressiva te gaan gebruiken. Ze verteld in dit gesprek waarom ze er nu wel voor koos antidepressiva te gaan gebruiken. Daarnaast heeft ze zelf ook mee mogen maken dat afbouwen voorzichtig en in kleine stapjes moet gebeuren.

Naast haar eigen ervaringen praten we over welke rol en functie psychofarmaca hebben bij psychische klachten. Lossen pillen een probleem op of zijn ze enkel een tijdelijke ondersteuning in een heel proces, en zijn hier alternatieven in mogelijk? 

Verder praten we over haar boek 'Minder slikken" (https://www.bol.com/nl/nl/p/minder-slikken/9300000101016204/?bltgh=krBde2CZBmJOJHb-yq9Kuw.2_11.12.ProductImage).

Hierin legt ze uit waarom we veel minder psychofarmaca moeten gaan slikken en besteed ze veel aandacht aan het veilig afbouwen. 

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Herma werkt hoofdzakelijk op een crisis afdeling en heeft veel ervaring met het werken met beelden in plaats van met gesprekken. Dit maakt dat zij vanuit een ander perspectief naar psychische ontregeling en de behandeling daarvan kan kijken. 

In dit gesprek praten we over wat het betekend om pillen te slikken in een grote ondragelijke crisis op oorzakelijke en in standhoudende factoren op de lange termijn, en hoe je met  jezelf aan de slag kunt gaan als je emoties gedempt worden door pillen.

Daarnaast vragen we ons af of er ruimte is voor emoties in een op ratio georiënteerde maatschappij, en welke rol beeldende therapie heeft bij het werken aan jezelf na het vastlopen in je leven.

En hoe maakbaar is ons leven? Moeten we luisteren naar ons lichaam en emoties, of fixen we onze problemen met producten? 

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Marijke heeft veel ervaring binnen het bedrijfsleven en management en heeft daarnaast ruime ervaring met consultancy, coaching en hypnotherapie. 

Ze is de vrouw van wijlen Jan Foudraine en heeft veel met hem gedeeld en samengewerkt.

Naast tien zeer boeiende en intrigerende boeken zoals 'Metanoia', waarin hij zijn onderzoekingstocht van de werkelijke identiteit van de mens beschrijft, schreef Jan Foudraine in 1971 het opzienbarende boek ‘Wie is van hout… Een gang door de psychiatrie’. Hierin waarschuwt hij dat psychiatrie uitsluitend een medisch ziektekundig specialisme dreigt te worden. Hij pleit voor meer psychotherapie en minder medicijngebruik. Het boek is in een oplage van 200.000 exemplaren verschenen en in zeven talen gepubliceerd. Ruim twintig jaar later schreef hij het boek ‘Bunkerbouwers' waarin hij zijn wijze van werken als psychotherapeut, samen met zijn cliënten beschrijft. Ook hierin doet hij een felle aanval op de medicalisering van de psychiatrie.

In deze podcast vragen we ons af of de psychiatrie een medische discipline is, en moet zijn en hoe we psychisch lijden definiëren. Zijn het ziekten die mensen ontslaan van bepaalde verantwoordelijkheden of ontstaat psychisch lijden in de relatie tot de ander en de samenleving waar we in leven? 

We praten over hoe Jan over pillen dacht, of hij ze zelf wel eens inzetten en wanneer hij dat dan eventueel deed. 

Verder bespreken we hoe we als samenleving de norm creëren en de nijging hebben de afwijking van die norm te corrigeren. Ook vragen we ons af hoe nieuwsgierig en kritisch de psychiatrie eigenlijk is.   

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Monique kreeg vanwege depressie en angstklachten antidepressiva voorgeschreven en kreeg daarbij te horen dat ze een angststoornis had, dat dit niet over zou gaan en ze voor de rest van haar leven antidepressiva zou moeten blijven slikken.

Uiteindelijk heeft Monique op eigen houtje de antidepressiva afgebouwd en haar leven weer op de rit gekregen. Na deze negatievere ervaring met de hulpverlening binnen de ggz heeft ze inmiddels ook positievere ervaringen opgedaan binnen die zelfde ggz. Hoe ze het pillen gebruik, en de hulp omtrent haar problemen, heeft ervaren kunt u horen in deze aflevering.

Aan het einde geeft Monique nog een aantal tips voor hulpvragers en hulpverleners over verantwoord omgaan met psychofarmaca. 

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Het gesprek met Heleen is opgedeeld in twee delen. In deel één heeft Heleen vertelt waarom ze in haar tienertijd psychofarmaca voorgeschreven kreeg en welke effecten dit op haar cognitieve functioneren, en op haar emotionele ontwikkeling heeft gehad.

In dit tweede deel vertelt Heleen op een indringende en invoelbare manier uitgebreid waarom ze de pillen ging afbouwen, hoe haar afbouw proces er uit zag en wat ze tegenkwam toen ze eenmaal van de pillen af was. 

Aan het einde van het gesprek komen Heleen en Ewout tot een belangrijke aanbeveling om veiliger met pillen om te gaan.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Het gesprek met Heleen is opgedeeld in twee delen. In dit eerste deel verteld Heleen waarom ze in haar tienertijd psychofarmaca voorgeschreven kreeg en welke effecten dit op haar cognitieve functioneren, en op haar emotionele ontwikkeling heeft gehad.

In deel twee verteld Heleen uitgebreid waarom ze de pillen ging afbouwen, hoe haar afbouw proces er uit zag en wat ze tegen kwam toen ze eenmaal van de pillen af was.   

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Froukje verteld over hoe zij in haar tiener tijd psychofarmaca voorgeschreven kreeg om haar emoties te kunnen reguleren, wat dit met haar deed, of dit ook daadwerkelijk hielp om haar emoties de baas te kunnen en wat mogelijke alternatieven hadden kunnen zijn. Ook het veilig afbouwen van psychofarmaca komt aan het bod.  Aan het einde van deze aflevering spreken we over wat er beter kan, en wat er moet veranderen, in het verantwoord omgaan met psychofarmaca.  

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.

Ewout verteld over zijn ervaringen met psychofarmaca, de bijwerkingen en lange termijn effecten, het afbouwen, diagnostiek van psychisch lijden en over stichting PILL.

Stichting PILL is een onafhankelijke stichting die geen subsidies of anderzijds financiering ontvangt. Om dit soort podcast afleveringen mogelijk te maken moeten wij het dus hebben van donaties van mensen die onze missie een warm hart toedragen.

Mocht jij stichting PILL willen steunen dan kun je vriend van de stichting worden, of eenmalig een donatie doen. Kijk hiervoor op onze website www.stichting-pill.nl.