Dagje in de Efteling. Wat doet dat met me? Nostalgische herinneringen en aandacht voor mijn evenwicht. Dan ben ik niet eens in de achtbanen geweest.
(Foto van de sprekende boom in het sprookjesbos)
Volledig transcript
Welkom bij de podcast 'Evenwicht, je leven'. De podcast over ons evenwicht in de breedste zin van het woord. Je luistert naar Paula Hijne. En deze aflevering ga ik het hebben over mijn evenwicht. Wat ik daarin ervaren heb maar ook een stukje geschiedenis wat ik deel. En ja, nou ja, je hoort het van zelf wel. Dit is seizoen 10, aflevering 19: Dat was me het dagje wel.
Dat was me het dagje wel. Dat is een typisch Nederlandse uitdrukking en dat betekent zoveel als een dag vol bijzondere ervaringen. En dat het ook vermoeiend zijn kan, intensief is. En dat het druk is geweest. Dat is het wel geweest.
We zijn namelijk naar de Efteling geweest. En ik zeg wel dagje. Maar het was een volle dag. We gingen om 8 uur de deur uit en om 8 uur 's avonds waren we weer thuis. Het was dus behoorlijk intensief. Ook omdat er heel veel mensen in de Efteling waren. En toen we in de Efteling aan het lunchen waren, pannenkoeken eten in het pannenkoekenhuis in de Efteling, toen vragen we ons af hoe de Efteling ontstaan is en wanneer het is ontstaan. En toen hebben we even een stukje geschiedenis opgezocht.
Het is begonnen in 1935 als sportpark. En bij dat sportpark kwam al gauw een speeltuin. En voor de mensen daar in de omgeving was dat ja, ideaal, daar konden ze heerlijk naartoe. En in 1950 werd het Stichting Natuurpark de Efteling. Toen kwam dus de naam de Efteling al tevoorschijn. En het was eigenlijk bedoeld in eerste instantie voor alle mensen in de omgeving, maar het was zo aantrekkelijk dat er ook mensen uit de verre omgeving naar de Efteling kwamen. Er kwam een vijver bij en een theehuis en er kwamen nieuwe speeltoestellen bij. En twee jaar later, in 1952, kwam het sprookjesbos. En dat sprookjesbos, de manier waarop dat gemaakt is, dat is gedaan met behulp van de tekeningen van Anton Pieck. Anton Pieck was een tekenaar die ja, heel romantisch ..ehm.. als je een tekening van Anton Pieck ziet, dan herken je meteen dat het van hem is. En het leuke is, als je Anton Pieck kent, dan herken je dat ook in het sprookjesbos hoe ze daar de attracties gemaakt hebben. Dat is echt heel gaaf!
Dat sprookjesbos was sowieso voor mij ook een hele goede herinnering. Ik ben daar vroeger al geweest. Nou ja, 1952 was het sprookjesbos er al. En ik denk dat ik ergens in de jaren ‘60 daar voor de eerste keer ben geweest met mijn ouders. Mijn vader werkte in die tijd bij Unilever. Specifiek bij Iglo/Ola en de Efteling was een hele grote klant van hem. Want hij was vertegenwoordiger voor het zuiden van het land voor Iglo/Ola en daar valt de Efteling onder. Dus ik kwam al heel vroeg bij de Efteling.
En dat sprookjesbos daarvan zijn nu nog steeds bepaalde attracties gebleven. Ze zijn wel opgeknapt natuurlijk in de loop der jaren, er zijn wat veranderingen aangedaan, maar als je daar loopt dan, ja, beetje nostalgisch gevoel, dan komt het weer terug van die verbazing die er toen al was. Zoals die Langnek. En dat was toen ook heel groot in mijn beleving. En dat klopt ook wel, ik was zelf natuurlijk een klein meisje. En zo zijn er nog veel meer dingen die me altijd heel lang zijn bijgebleven die ik nu ook weer herkende. Zo ook Roodkapje, het Kabouterbos sowieso, dat vond ik altijd geweldig. Zo waren er nog veel meer dingen.
Het is echt een pretpark geworden, er is ook van alles bijgebouwd. En ik wil je even meenemen in de dingen waar wij in zijn geweest, maar dat gaat dus niet over de Baron, en de Python en Joris en de Draak en de Vliegende Hollander, Villa Volta, Vogel Rok, Halve Maen. Daar ben ik allemaal níet in geweest. Dat zijn allemaal achtbanen, snel rijdende dingetjes. De Halve Maen is zo'n schip wat heen en weer schommelt. Vroeger vond ik dat geweldig! En ik weet nog, de allereerste keer in de Python dat ik daar vol verwachting ook stond en dat ik dat helemaal geweldig vond toen ik daar eenmaal inzat! Ik vond het heerlijk, dat gevoel!
Achtbanen vind ik dus heel erg leuk! Alleen, sinds 2006 moet ik daar niet meer in willen! Dat gaat geheid verkeerd. Dat is niet meer goed voor mijn lijf. Dan zegt mijn evenwicht ’..ehm.. nu niet meer!’ Dus dat doe ik ook niet. Ik ben dus niet in al die snelle dingen geweest. Maar dan is er nog genoeg te beleven in de Efteling. Gelukkig zijn er nog zo veel andere dingen ook bij gekomen. Ja, echt, ik vind dat mooi!
Toen wij binnenkwamen, zijn we als eerste naar Fata Morgana gegaan. Fata Morgana bestaat al sinds 1986 en ik weet ook dat het pas geopend was. En ik denk dat ik daar met mijn man ook al naartoe ben gegaan, toen was het nog maar net nieuw. Dat vond ik, jaaa, ook zo mooi gemaakt! Een beetje in een andere wereld kom je dan terecht. Maar dan gaat het even om hoe je daarin moet stappen. Fata Morgana, dat zijn bootjes waar je mee ja, door die hele attractie gaat. En we hoefden niet lang in de wachtrij te staan; we konden daar eigenlijk meteen doorlopen. Maar dan kom je daar de trap af en dan is het een grote schijf, een soort draaischijf die draait dus rond, dat beweegt, daar moet je voorzichtig op stappen. En dan moet je een beetje meestappen naar het bootje waar je dan instapt. De boot die lag dan tegen de draaischijf aan en dan kun je dus rustig instappen.
Maar dat opstappen op die draaischijf, dat moet je zó bewust doen. En helemaal als je evenwicht helemaal niet zo goed werkt. Ik vond het wel even heel spannend. En ik heb het wel gedaan, met behulp van mijn zoon. Die heeft me ook wel even in de gaten gehouden en zo kon ik dan het bootje goed instappen. En we mochten vooraan zitten. Vond ik ook heel grappig. En we konden dus alles mooi zien. Maar het is een beetje een schommelend bootje. Het viel nog mee, maar het beweegt natuurlijk wel een beetje. En dan is het ook, als je weer uitstapt, dan kom je weer bij diezelfde draaischijf uit. En dan het uitstappen zelf gaat heel goed. En dan stap je op die draaischijf en dan word je gewoon meegenomen. Maar dan moet je lopen weer naar de vaste grond waar het stilstaat. En dat afstappen weer op die houten planken, eigenlijk waar je dan stilstaat, dat is dan ook weer rustig ernaartoe lopen, bewuste stap zetten en dan goed gaan stilstaan op gewoon de vloer weer. Met aandacht lukt dat.
We zijn het hele park doorgewandeld. En toen kwamen we uit bij Symbolica. Symbolica is ook een attractie, uit 2017, dus het is er al een tijdje. Maar vanaf 2017 zijn wij helemaal niet meer in de Efteling geweest, dus het was voor mij helemaal nieuw. En daar was een hele lange wachtrij. En dat wachten? Ja, dan sta je stil op je benen, je loopt in lange rijen met een heleboel mensen voor je en achter je. Dan moet je ook goed in de gaten houden waar je steeds loopt. De grond was ook niet altijd helemaal recht, een beetje bobbelig ook. Dus mensen die slecht ter been zijn, dan is het best nog lastig voor om daar dan in die rij dan heen en weer te lopen. Maar oké, dat hebben we wel gedaan. En het is gelukt. Ik kon me natuurlijk ook gewoon, omdat je daar een soort gangetjes hebt, met allemaal van die stangen, kun je je ook wel vasthouden. Dus dat ging verder goed. En we kwamen uiteindelijk aan waar we naar binnen gingen. En dat zijn een soort wagentjes, ja ik weet bij Symbolica ook, je komt van boven af en dan moet je eerst nog weer een stuk lopen en dan trappen af en dan kom je helemaal beneden en daar pas ga je de wagentjes in.
Zo'n trap, als daar heel veel mensen op staan, is ook altijd met aandacht blijven kijken waar je staat en hoe je je voeten neerzet. Niet zomaar stappen. Op het moment dat je dan toch weer door kunt lopen, moet ik echt goed kijken naar de volgende trede. En dan was het ook nog af en toe een beetje donker. Dus ook dat weer met aandacht, heb ik me daar bewogen. En dan kwamen we uiteindelijk daarbeneden aan. En daar heb je ook dat je weer vanaf een vaste vloer stapt op een loopband. Elke keer die eerste stap zetten is lastig. En als je daar eenmaal opstaat, dan valt het mee en dan kun je meelopen. En dan loop je naar het wagentje waar je in gaat zitten. En dat hebben we gedaan. En het was hartstikke leuk!
Er zitten geen rails in. Het lijkt over de vloer te gaan alsof het vanzelf gaat en het glijdt ook echt. Dat vond ik heel fijn, dat het zo glijdend was. Heel soepel eigenlijk. En dan heb je allerlei soorten muziek. Je komt van alles tegen in je omgeving. Het is heel mooi afgewerkt allemaal. Er is aandacht voor allerlei details. Vooral in het begin, het eerste waar je binnen komt is een soort observatorium met een soort hele bibliotheek helemaal in het rond en doet een beetje denken aan Harry Potter en zo. Écht, ..ehm.. die fantasiewereld is daar geschapen. Ik vond wel dat we daar heel kort waren. Wat mij betreft mochten we daar best wat langer daar ronddolen en zo met dat wagentje. Want ik had daar gewoon alles wel willen zien.
We zijn ook aan het eind van de dag Symbolica weer ingegaan. En door een technische storing bleven we daar op een gegeven moment een hele tijd stilstaan en dan helaas net op een plekje wat een beetje saai was. En daar merkte je ook de muziek op en dan dat de muziek ook wel erg luid was. Als je daar gewoon door heen gaat, dan merk je de luide muziek niet eens op, maar als je daar langer blijft zitten, zonder dat je dus dan door glijdt, ja dan is die muziek opeens heel luid. Dat was een beetje onaangenaam. En we moesten ook wachten en er werd ook omgeroepen: technische storing. Het bleek ook net het karretje naast ons, daar was wat mee aan de hand. Daar zaten ook geen mensen in, maar dat was nog wel even lastig.
En ook daar weer, het uitstappen op het moment dat je weer op het eind bent, dan stap je uit, dan loop je op die loopband en dan moet je voorzichtig lopen naar de hekjes en daar stap je dan weer op de vaste grond. Het was wel makkelijker daar in- en uitstappen dan hoe dat ging bij Fata Morgana. Het was wel een heel duidelijk verschil. Of ik was het al een klein beetje gewend, dat weet ik niet. Maar zo, ja, dat voelde wel zo.
We zijn ook nog in de Pagode geweest. Zo'n hele grote ja, wat is het? Eigenlijk een hele grote lift, daar ga je mee omhoog. Die draait dan zelf heel langzaam rond, zodat je in de omgeving heel hoog in de lucht, in de omgeving kon je dan kijken over heel Kaatsheuvel, richting Waalwijk en over de Efteling zelf natuurlijk! En dat omhoog- en omlaaggaan, heb ik nauwelijks iets van gemerkt. Dat voel je bijna niet. Dat is heel anders dan met een gewone lift. Het lijkt wel of het veel geleidelijker gaat of zo, terwijl hij best snel heen en weer gaat. En dat langzaam draaien daarboven? Daar voel je ook bijna niks van. Je ziet dat het gebeurt, maar het gaat zo langzaam dat je ook echt de tijd hebt om even rond te kijken. Het is dus een hele rustige attractie. Ik vond het heel erg leuk! Ik weet dat ik er ook eerder in ben geweest. En dat klopt ook wel, want hij was in 1987, was hij er al.
We zijn ook in Droomvlucht geweest. Daar was weer zo'n hele lange wachtrij. Het voordeel was hier dat het wel continu doorliep. Je stond eigenlijk geen moment echt stil. Je kon gewoon met elkaar doorlopen. En wat ook mooi was, is dat in al die wachtrijen waar we hebben gestaan, waar je bijna niet aan kunt ontkomen, of je moet op een hele rustige dag in de Efteling zijn, maar dat het heel gemoedelijk is! Het was rustig. Af en toe was er een klein beetje muziek. Maar dat was een beetje op de achtergrond - helemaal niet luid. En de mensen waren allemaal rustig aan het praten met elkaar. Alsof je een beetje... zoals je ook op het strand hebt. Als ik op het strand ben met allemaal mensen om me heen, dan is het ook dat een beetje dat gemurmel allemaal, daar leek het wel een beetje op. Dus dat gemoedelijke was heel prettig.
Het grappige is wel bij Droomvlucht, als je dan door die hekjes heen loopt, dan is er halverwege ineens bij die hekjes, daar staat een boom. Daar hebben ze gewoon het hek omheen gedaan. Maar je moet langs die boom stappen. En dan voorzichtig er omheen stappen, want er is bijna geen ruimte om gewoon te stappen. En het is heel leuk natuurlijk zo'n boom, maar het is niet echt handig! En helemaal niet voor de mensen die niet goed ter been zijn. Het was ook duidelijk, want toen wij een stuk verder waren, was er op een gegeven moment een kind die bij die boom op de grond viel, met de billen in de modderplas die daar rondom die boom zich gevormd had. Ja, dat was wel een beetje sneu (ha). En dan zie je dat het niet gebruikelijk is, dat er zo maar een boom midden op jouw pad staat.
Daar bij Droomvlucht, daar kreeg je ook hulp bij het instappen. Dat is trouwens... overal waren er wel medewerkers die jou dan konden helpen. En ook hier weer was er dus een lopende band. En gelukkig ging dat heel goed. Ik had nu een paar keer geoefend, dus ik kon goed vanaf de vaste grond op de loopband stappen en daarna naar het wagentje lopen en daar dan in gaan zitten. Maar er was een hele lage overkapping. Dus je moest wel meteen je hoofd intrekken om je hoofd niet te stoten. Ja, en mijn zoon en mijn man die stootten wel direct hun hoofd, écht veel te laag. En toen voelde je ook heel duidelijk het verschil tussen de wagentjes van Symbolica en van Droomvlucht. Nou, van Droomvlucht hangen ze ook. Dat is wel een verschil. Maar het gaat veel schokkeriger. Het lijkt heel soepel te gaan, maar op een gegeven moment schokt dat een beetje, het gaat ..ehm.. wat losjes heen en weer. Een beetje schommelen ook wel, en het voelt dus wel heel anders. Droomvlucht is wel heel leuk! Hoe dat eruitziet en zo met al die figuurtjes die daarin zitten. Ja, ik hou er wel van!
Voor mij duurde het best ook heel kort, het mag veel langer duren. Dat vind ik bij al die attracties. Je zou het zo 3-4 keer achter elkaar kunnen zien en dan heb je nog niet alles gezien! Maar ja, je gaat niet elke keer opnieuw zo lang in de rij staan.
Maar ik heb ook verteld over het sprookjesbos, waar we dan in gelopen hebben. En wat ik heel leuk vond, wat ik nog niet kende, was de sprekende boom. Er staat daar een boom in dat sprookjesbos met een heel gezicht en die spreekt. En dat zijn al die, schors, de bast, de buitenkant van de boom, alles bewoog daarvan. Die mond helemaal en nou, echt, zoals hij sprak, klopte ook met wat je hoorde. Ik vond het zo gaaf om te zien (ha). En die boom bewoog ook een beetje, de takken gingen op en neer. En de paddenstoelen eromheen die bewogen. Het was echt ja, écht heel komisch (ha). Ik denk ook dat ik de foto bij deze podcast plaats. Dus dan zie je ook hoe die sprekende boom eruitziet.
We zijn ook bij Danse Macabre geweest. Dat is een attractie van 2024. Nog maar net nieuw dus. En ook daar was weer een wachtrij, dus wij wachten en wachten. Maar daar liep je niet in van die al die hekjes, maar dan liep je in een soort kruidentuin, alsof je een beetje in een kloostertuin kwam of zo. Vond ik wel heel grappig gemaakt. En op een gegeven moment loop je op een houten brug en dan kom je zo steeds dichterbij het kasteel waar dan die Danse Macabre, die attractie was. En eenmaal binnen gingen we daar zitten in een bank die heel onaangenaam zit, want je zakt daar een beetje in weg, maar het zijn wel allemaal hele harde zittingen. Maar dat moest ook wel, want je moet wel een beetje stevig zitten. Was allemaal ook met een beugel, dat je vast kan blijven zitten, dat je er niet zomaar af kan. En toen dacht ik van: oh hij gaat dicht, ook dit zal wel bewegen. Maar het ziet er een beetje gek uit. Want je zit op een lange bank en er staan meer banken achter elkaar, hoe gaat dat dan bewegen? Heb je gewoon geen idee van. En dan blijkt dat al die koorbanken op een soort aparte draaischijf staan, die kunnen dan allemaal stijgen en dalen en iets kantelen. Gaat niet over de kop. Je gaat ook niet een hele lang weg af. Maar het draait eigenlijk in het rond. En dat gaat op de muziek, de klassieke muziek van Danse Macabre.
Dat is een klassiek stuk muziek waar vroeger het Spookslot van was. Eerder in de Efteling hadden ze het Spookslot en daar kon je in lopen en dan ging je staan, ging je kijken naar een show, waar die muziek allemaal was. Dus dan was je zelf gewoon helemaal stil, je bewoog niet, je hoefde nergens in te zitten. Ze hebben het nu helemaal aangepast dat je er zelf in zit. Maar af en toe was het ook donker. En ik heb af en toe zelf mijn ogen dicht gedaan, omdat het zó aan het bewegen was, dan moet ik niet mijn ogen open hebben. En op het moment dat ik mijn ogen dichtdoe, heb ik er minder last van, van dat bewegen. Dus dat was wel nodig! En het bleek ook inderdaad, we zijn rondgedraaid, want toen ik daaruit stapte was ik écht even heel wiebelig, heel duizelig. Dus ik moest me écht weer even opnieuw oriënteren; waar ben ik en hoe wil ik lopen? Nou, gelukkig heeft mijn zoon me geholpen. En op een gegeven moment was ik bij een trap waar ik goed de leuning vast kon houden en na een half uur daalde die duizeligheid weer. En daar was ik blij om, want voor hetzelfde geldt hou ik dat een paar dagen lang. Dus dat viel me heel erg mee.
We hebben heel veel dingen níet gezien! Want er is nog zó veel te zien en te beleven daar. Het was ook druk. Overal waren mensen en toch, omdat het denk ik een heel groot park is, voelt het niet alsof het heel druk is, behalve dan in die wachtrijen. Maar verder was het overal dat je gewoon wel rustig kon lopen en ook wel een beetje kon dóórlopen. Maar voor mij is het wel voor herhaling vatbaar. Alleen denk ik dat we dan moeten kijken naar een dag dat het veel rustiger is. En dan al die andere dingen gaan bezichtigen waar weer nu helemaal geen tijd voor hadden. En dat moet ook lukken, want de Efteling is het hele jaar door geopend, dus ja, we zouden er zo nog een keer naartoe kunnen. En ondanks dat we héél veel gelopen hebben, en heel veel hebben gestaan en gewacht en zo, was het een, wel een hele intensieve dag. Het was ook goed weer. Dat moet ik ook zeggen. Het was zeker niet te warm. Het is februari, dus ..ehm.. zelfs nog af een toe een beetje koud, dus je was blij dat je je jas aan had. En we hadden helemaal geen regen, want als je de hele dag regen hebt, dan zou het ook allemaal veel minder leuk zijn geweest. Dus dat weer dat speelt dan ook wel mee, want je bent gewoon heel veel buiten. Ik vond het in ieder geval een heerlijk dagje uit!
Ik weet niet of jij wel eens naar de Efteling gaat. Ik kan het je aanbevelen. Je hoeft niet eens in al die drukke attracties want er is zó veel meer te zien. Dit was seizoen 10, aflevering 19:
Dat was me het dagje wel! Van de podcast 'Evenwicht, je leven'. Je hebt geluisterd naar Paula Hijne. En dank voor het luisteren en tot de volgende keer!