Een zeer gevarieerde aflevering naar aanleiding van teksten die ik eerder heb geschreven. Sommige verhalen had ik ook nu kunnen schrijven.
(eigen foto van verschillende schrijfsels)
Volledig transcript:
Dit is de podcast 'Evenwicht, je leven'. De podcast over ons evenwicht in de breedste zin van het woord. Je luistert naar Paula Hijne. Dit is seizoen 12, aflevering 14: Varia.
Varia, dat wil zeggen dat het van alles wat is. En dat is deze aflevering ook. Ik heb in aflevering 12 verteld over visuals naar aanleiding ook van de 100 dagen schrijven. De Schrijfgong die ik in 2014 heb gedaan. Toen heb ik 100 dagen achter elkaar een bladzijde geschreven naar aanleiding van een afbeelding. En er staan in dat schrift nog meer interessante verhalen en sommige verhalen die zou ik ook nu zo nog weer hebben kunnen schrijven. En andere verhalen zijn ook echt uit die tijd, daar is dan best een heleboel aan veranderd. Ik ga het gewoon ..ehm.. vertellen aan je. Ik ga een paar van die dagen nog weer noemen. Dat gaat onder andere ook wel over mijn fysieke evenwicht. Het kan gaan over het communiceren met gehoorverlies. Het gaat alle kanten op. Vandaar de titel van deze aflevering: Varia.
Dan begin ik. 2014, dag 41. We hebben een rondje gewandeld na het eten en dat doen we wel vaker. Vroeger deden we dat nauwelijks. En vroeger bedoel ik mee, voor 2006. Voor dat jaar en ook in 2006 nog tot en met september, was ik minimaal twee avonden per week uit huis. Ik was soms zelfs vier avonden weg. En dan overdag aan het werk, ..ehm.. het huishouden doen, de opvoeding van de kinderen. Vanaf september 2006 was ik ineens elke avond thuis. Trouwens ook elke dag overdag. En een paar jaar ben ik toen niet het huis uit geweest. De wereld wordt dan wel heel klein. Heel weinig ontmoetingen en ook weinig verkouden in die periode. Ergens was dat ook wel fijn. De dingen doen die je op dat moment kunt, in eigen tempo. En ook al waren er in het begin hele vervelende dagen, continu die aanvallen, huilbuien, de hele dag niet weten wat je moet doen. Maar wat vooral is blijven hangen, zijn de dagen die voorbij vlogen. Zonder dan bijzondere inspanningen, het was rust. Het was volkomen rust!
En heel voorzichtig stap voor stap ben ik andere dingen gaan oppakken. Ben ik weer naar buiten gegaan. Ben ik weer mensen gaan ontmoeten. En omdat ik niet meer in het onderwijs kon werken, ging ik nieuwe mensen ontmoeten. Ik ging reizen met het openbaar vervoer. Had ik al jaren niet gedaan. Vanaf die tijd ging ik dat wel doen. Ik ging ander werk doen. En steeds weer kwam ik dan thuis en dan was het weer zo rustig. En dan kon ik de dingen weer in eigen tempo doen. En ergens tussen 2007 en nu zijn we dat rondje gaan lopen na het eten. Dat zijn we gaan oppakken en dat bevalt goed.
Nou, dit scheef ik in 2014. We hebben dat best lang gedaan, elke dag dat rondje lopen na het eten. Maar in coronatijd konden we natuurlijk niet zomaar naar buiten, na het eten. En toen is dat in het slop geraakt, we hebben dat niet meer gedaan. Af en toe doen we dat wel op vakantie. Maar niet als we thuis zijn. Nu doe ik andere dingen na het eten. Heb ik al eerder over verteld. Maar niet meer wandelen. Gek eigenlijk, want dat zouden we zo weer kunnen oppakken.
Een dag later schrijf ik het volgende: Dag 42. Pas op de plaats. Mijn lichaam geeft aan dat dat nu nodig is. Niet omdat ik te veel heb gedaan. Want ik heb de zaken, het werk, immers heel rustig opgepakt en ik voel me helemaal niet gehaast. En waarschijnlijk is het door de menstruatie, de waterhuishouding, dat ik mij nu draaierig voel. Vooral bij verschillende standen van mijn hoofd. De fysiotherapeut heeft ook gisteren mijn nek aangepakt en het kan ook een combinatie zijn. Dat ze dat zó flink heeft gedaan dat dat toch nu invloed heeft, dat ik duizelig ben.
En ik had er ook vannacht al last van, tijdens het omdraaien. Dan moet ik opletten dat het geen BPPD is, en dat is weliswaar behandelbaar. Dat is de enige evenwichtsaandoening die goed behandelbaar is. Maar het is niet prettig voor je als het evenwicht sowieso al niet zo goed is. Dus voorzichtig bewegen, ik moet niet te veel hoofdbewegingen doen en zeker niet gaan fietsen. Voorzichtig de trap op. Me goed vasthouden. Want door het draaien van mijn hoofd kan er dan weer zo'n golf duizeligheid komen, heel kort maar wel zó dat je zou kunnen vallen. Deze manier van draaierigheid had ik nog niet zo meegemaakt. Dus ik moet alert blijven en ook ja, het er laten zijn. Ik kan het toch niet zomaar veranderen. Alleen mijn gevoel daarover, dat is veranderbaar.
Ik vertelde dus eerst de dag ervoor over dat lekkere wandelen en dan ineens, als gevolg van de Ménière of als gevolg van iets anders met dat evenwicht, is er dan zo'n dag die ineens weer helemaal anders gaat dan wat je zou willen. Ook in 2014 en dit zou een verhaal kunnen zijn die ook nu nog steeds actueel is, wat nog steeds zomaar kan gebeuren.
Dag 46. Communiceren met je ogen. Door oogcontact te hebben, écht oogcontact en niet vluchtig een blik, voelt soms heel intiem. Vandaag keek een jongen, ik schat zo'n 15 jaar, die keek mij aan. Eventjes, heel intens. En ik kon niet duiden wat hij zag en dacht. En het voelde even alsof ik naakt was. Het was dan ook zijn blik die mijn blik ving. Meestal is het andersom. Dan probeer ik de blik van een ander te vangen. En later op de dag probeerde ik dat dan ook bij een bekende uit om even gedag te kunnen knikken. Hoewel ik zeker weet dat hij me had gezien, maakte hij geen oogcontact. Ik zie dat niet als afwijzing. Eerder nieuwsgierig waarom hij mij niet even aankijkt. Ziet hij dat dan als een verplichting om wat te zeggen? Of een praatje aan te knopen en heeft hij daar dan helemaal geen zin in? Of weet hij helemaal niet te reageren? Durft hij niet? Met cliënten heb ik veel oogcontact. En daarmee wordt de andere uitgenodigd om verder te praten. Zonder schroom. Dat aankijken helpt dus echt. En soms zeggen de cliënten dan wel, wat ik nou aan je verteld heb, dat heb ik nog nooit aan iemand verteld.
Dag 52. Ga ik er een beetje verder op in. Heel toevallig over dat luisteren met m’n ogen: Eindelijk weet ik hoe het komt dat ik mensen die mij iets vertellen, dat ze ook tegen mij blijven praten. Als ik ze tenminste aan mag en kan kijken. Want je ziet het aan mijn pupillen, dat ik luister. En dat is nu zelfs wetenschappelijk onderzocht. Dat juist bij slechthorenden het goed is vast te stellen of ze ook echt luisteren! En er wordt overleg gepleegd of een pupilmeting toegevoegd gaat worden aan een gehooronderzoek. Het stond in een heel klein artikeltje, in een bijlage van de Volkskrant. En ik las dat en ik werd er helemaal blij van! Ik wist dat ik iets met mijn ogen kan doen. Soort van aankijken, dat zeer gewaardeerd wordt door anderen. Mijn man zegt altijd dat ik dat altijd al had bij kleine kinderen. Heb ik bijgeschreven: wordt vervolgd.
Want, de volgende dag, dag 53, ga ik daar verder op in: Als ik kleine kinderen aankeek op straat begonnen ze altijd te lachen. En mijn man zegt dat dat nog steeds zo is. Alleen let ik er zelf helemaal niet meer op. Ik kijk naar ze en verwacht helemaal niets van ze. En vroeger zocht ik dat contact verder wel. Toen ik zelf nog in het onderwijs werkte vond ik dat belangrijk. Als ik cliënten vraag wat ze prettig vinden of vonden, van het traject en de gesprekken, dan geven ze altijd aan dat ze eindelijk gehoord worden. Dat ze dat zeer prettig vinden. En als ik dan vraag hoe ze dat dan merken, geven ze allerlei voorbeelden terug. ..ehm.. wat ik deed en heb gezegd. Maar ze geven nooit aan dat het komt door de blik in mijn ogen. Dat ze aan mijn ogen kunnen zien, dat ik luister. En waarschijnlijk komt dat omdat het zó ontzettend subtiel is, ze kunnen het niet beschrijven omdat ze de lichamelijke uiting van luisteren gewoonweg niet kennen. Kortgeleden wist ik dat ook nog helemaal niet. En wat kan ik hier nou verder mee gaan doen in de toekomst?
Voor vandaag het laatste verhaal, van dag 58. Weer een heel ander onderwerp, wat wel past in deze tijd van het jaar, want ik zou dit ook zó hebben kunnen schrijven, want dit was 2014, dit verhaal zou ik nu zo weer kunnen doen: De herfst is al in volle gang. Hoewel de temperatuur nog niet in herfststemming is. Het kan zo volgende week anders zijn. Maar afgelopen dagen was het echt warm. En dan weet je gewoon niet wat voor kleding je aan moet doen en of je wel of niet een jas moet meenemen. Ja, want je weet maar nooit. Kan zo maar omslaan. En nu heb ik de meeste zomerkleding al opgeruimd. En als je goed om je heen kijkt, dan zie je de meeste mensen al in herfstkleding lopen. Het zijn broeken en truien en donkere kleuren. Nog maar weinig mensen lopen in korte broek of in een rok of jurk of blote benen. Terwijl het nog écht wel het weer ervoor is.
Ik vind het wel gek dat je ineens al je zomerkleding en je fleurige jurken, dat je die dan niet meer aandoet, terwijl de temperatuur er wel naar is! Ik heb dan wel mijn kleurige zomerjurk aan en val dan op tussen al die herfstige types. De herfst- en winterkleding die kan ik straks weer volop dragen en zelfs veel langer dan de tijd dat je de zomerse outfit aan kan doen.
Nou, dit zijn een paar verhalen uit die ‘100 dagen schrijven’. Sommige verhalen zoals net dit verhaal, kunnen elk jaar weer terugkomen. Elke keer met de herfst dan wissel ik weer mijn kleding, dan gaat de zomerkleding weer naar achteren en de herfstkleding komt naar voren, winterkleding. En dat doe ik in het voorjaar weer andersom. Ik hou graag rekening met de temperatuur dat ik weet, oh het wordt ongeveer zoveel graden, met wat ik aan doe. Dus je zal mij niet zo gauw in kleding zien die niet past bij de temperatuur. Nou loop ik zelf nooit in korte broek, maar wel in jurkjes, broeken driekwart, en dat doe ik dan alleen hoogzomer. Maar jurken draag ik wel heel graag. De laatste tijd wel veel minder. Want een broek is toch ook wel heel handig op de fiets. Dus het is wel weer een beetje veranderd. Maar toch hou ik graag rekening met het weer, met de kleding die ik aandoe.
Nou je hebt geluisterd, naar seizoen 12, aflevering 15: 'Varia', want dit is een aflevering dat gaat over van alles. Heb je weer iets gehoord, ben je weer iets meer te weten gekomen over wie ik ben. Dit was de podcast 'Evenwicht, je leven'. En je hebt geluisterd naar Paula Hijne. Nou, dank je wel weer voor het luisteren en tot de volgende keer!