Het is raar om de wind luid en duidelijk in je oren te horen, terwijl ik helemaal geen hoortoestellen in heb. 

(Afb Pixabay HelloCdd20)

Volledig transcript: 

Welkom bij de podcast 'Evenwicht, je leven'. De podcast over ons evenwicht in de breedste zin van het woord. Je luistert naar Paula Hijne. Naast het fysieke evenwicht vertel ik ook over gehoorverlies en tinnitus en af en toe ook over Ménière. En dit is een aflevering die gaat over de tinnitus en ook het gehoorverlies en daarbij ook mijn hoortoestellen. Dit is seizoen 12, aflevering 14: De wind in mijn oren.

Ik heb namelijk iets raars meegemaakt. Maar ik ga dat eerst even inleiden. Al een paar weken is de tinnitus heel luid. En sowieso fluctueert dat geluid voortdurend en kan het ook enorm fluctueren, dat het heel luid is en wat zachter en dan weer heel luid. En dat komt ook doordat het gehoorverlies steeds fluctueert als gevolg van de Ménière. Dus het gehoorverlies is niet elke dag precies hetzelfde. Ik heb er niet zo veel bij stilgestaan dat de tinnitus zó ontzettend luid was. En waarschijnlijk kwam het ook wel door de verkoudheid en de pijn in mijn rug, dus daar ging al mijn aandacht ook wel naartoe. En gelukkig gaat het allemaal weer beter. 

Afgelopen week ging ik op de fiets weer naar het dorp, ging ik gelukkig weer naar buiten. En op de fiets had ik de wind mee. Ik had mijn hoortoestellen in, was geen enkel probleem. Eenmaal bij de Oude Bieb aan de tafel bij de gebarenoefengroep -we hebben altijd een vaste tafel waar we aan zitten met de groep- merkte ik op hoeveel moeite ik had met het spraakverstaan met de mensen die toen allemaal om de beurt binnen kwamen en aan de tafel kwamen zitten. Ik kon ze nauwelijks verstaan. Ik heb toen mijn hoortoestellen luider gezet. Gelukkig kan ik het volume gewoon op het knopje op mijn hoortoestel luider zetten. En zo kon ik in ieder geval iedereen wel verstaan. En er is ook altijd een schrijftolk bij. Wat ik mis, kan ik dan lezen op de tablet die dan voor mijn neus staat. Het nadeel van dat volume hoger zetten van de hoortoestellen was wel weer dat de koffiemachine ook veel luider was. Dat geluid kwam veel harder binnen. Dat gebeurde maar af en toe, want die koffiemachine is niet de hele tijd aan, die gaat maar af en toe aan. 

De gebarenles, ja ik noem het even les, het is een gebarenoefengroep, we oefenen samen, maar ik begeleid het. Dat was een hele leuke les. We hebben ook een deel in stilte gedaan, zoals een spelletje waarbij we gingen vingerspellen en daar mochten ze geen stem bij gebruiken. Dat is best moeilijk voor een hele groep vrouwen hoor, om geen stem te gebruiken, om niet te praten tussendoor. 'k Merk dat ik zelf af en toe ook toch iets zeg. Maar we hebben zo veel mogelijk geprobeerd om zonder stem te doen. Dan hoef ik ook niet te luisteren. Dat is ook heel fijn voor mijn oren. Dat is even mijn oren niet hoef te gebruiken. 

Maar afijn, de les was voorbij, gezellige les. Mensen vonden het écht heel erg leuk. Die gingen allemaal weg en ik ben nog even het dorp in gegaan voor een paar boodschappen. En ik ben bij verschillende winkels geweest. Onder andere naar de audicien, want ik moest schoonmaakdoekjes hebben voor mijn hoortoestellen. Al lopend, want ik heb de fiets even laten staan bij de Oude Bieb, al lopend had ik mijn hoortoestellen nog steeds in en op dat hogere volume. En dat vond ik helemaal niet erg, vond ik eigenlijk wel fijn, al die geluiden in de omgeving die waren zó hoorbaar.

Daarna had ik een afspraak bij de kapper. En voordat ze mij gaat knippen, gaat ze altijd eerst mijn haren wassen. Maar voordat ik m'n haren laat wassen, had ik eerst mijn hoortoestellen uitgedaan. Die doe ik dan in zo'n klein zwart etuitje, dat ze veilig opgeborgen zijn, veilig in mijn tas. Maar ik deed die hoortoestellen uit en echt, álle geluiden waren gewoon ineens verdwenen. Wat ik nog wel hoorde, dat klonk heel dof en heel ver weg. Op een gegeven moment komt de kapper mij halen. En de kapper, zij had zelf nauwelijks stem, ze was heel erg ziek geweest, waarbij haar stem was aangetast. En ik had eigenlijk geen idee wat ze precies vertelde. Met zo'n hele ja, zachte stem. Maar ik ben natuurlijk vaker geweest en dan weet ik wel wat de bedoeling is. Als ze mijn haren gaat wassen, wat ik moet doen. En dat ik dan naar de stoel ga lopen waar ik geknipt ga worden. Ik weet in welke stoel ik moet zijn.

Dat was wel een rustig half uurtje, want zij kon niets vertellen vanwege haar stem. Dat vond ik (ha) helemaal niet erg, want ik kon toch niets verstaan! En meestal kan ik wel via de spiegel haar nog volgen, want dan kan ik het spraakafzien doen. Want ze staat natuurlijk achter mij, maar met zo'n zachte stem kon ik het toch niet horen, dus we hebben niet gepraat. Meestal praten we over koetjes en kalfjes, dus veel mis je niet tijdens zo'n gesprek. 

En eenmaal buiten, met een fris kort koppie, wilde ik op de fiets stappen en bedacht ik me opeens, dat ik vergeten was mijn hoortoestellen in te doen! Oké. Dan maar zonder. En dat was raar. Tijdens dat fietsen, miste ik ze. En ik miste ook al die buitengeluiden. Dat verkeer, die vogels. Alles was dus echt ook heel ver weg en dof. En tegelijkertijd, ik voelde me heel ja, bloot of zo. Ik weet niet precies hoe ik dat moet zeggen, hoe ik dat kan uitleggen. En ik moest ook juist héél erg aandachtig om me heen kijken. Om geen andere verkeersdeelnemers te missen. Andere fietsers, elektrische auto's, die je sowieso bijna niet hoort. Dus ik moest heel erg kijken en opletten! 

En toen was er iets wat ik nog raarder vond! Vanaf het dorp reed ik langs de ijsbaan, dat is best een hele route zo en dan via de Sportlaan is dat bij ons, kun je helemaal weer naar de wijk waar ik woon. En daar reed ik langs en ik had wind tegen. En die wind, dat maakte me toch een lawaai in mijn oren!! Dat was zó hard!! Het was zo vol geluid! En... en ook wel een heel laag geluid, maar écht zó hard! In eerste instantie schrok ik daarvan. En ik besefte toen van 'oh ja, ik heb geen hoortoestellen in.' Maar ik bedacht me ook 'hoe kan het dan, dat ik de wind zó luid hoor? Want ik ben nu bijna doof. Hoe kan die wind dan zo luid zijn?' Kwam het omdat mijn oren nu niet afgesloten werden door die speakertjes die normaal dus in mijn oren zitten, van de hoortoestellen? Die speakertjes die hebben zo'n doompje en die sluiten dan toch mijn oren af. Ze sluiten het niet helemaal af, ik krijg nog steeds ook wel geluid van buiten binnen. Maar nu had ik dat niet, die gedeeltelijke afsluiting, het was gewoon helemaal open. 

En ik weet, dat als ik mijn hoortoestellen in heb, die hebben een windruisblokkering. Waardoor ik de wind tegenwoordig veel minder hoor. Dus ik ben het ook niet meer gewend om wind in mijn oren te horen. En waar ik me vervolgens over verbaasde en me toen ook afvroeg: horen goedhorende mensen zonder hoortoestellen de wind ook zó luid in de oren?! Als je dan wind tegen hebt. Het is voor mij écht een tijd geleden dat ik de wind zo luid heb gehoord.

Mijn vorige hoortoestellen die hadden namelijk geen windruisblokkering. En daardoor hoorde ik de wind, als ik tegenwind had, als ik zijwind had, die hoorde ik altijd heel luid, maar dat was dan wel veel hoger en scherper. Nu zonder hoortoestellen was het een veel voller geluid en veel lager. En toen vond ik het met die oude hoortoestellen, vond ik dat echt vervelend. Zo onprettig vaak die luide wind, dat ik het volume van mijn hoortoestellen dan echt een heel eind lager zetten of soms zelf wel uitzette, maar dan hield ik wel mijn hoortoestellen in. Maar sinds ik deze nieuwe hoortoestellen draag, heb ik dus nauwelijks last van de wind. En dat is dus alweer een paar jaar. Is écht veel aangenamer! 

En dan snap je misschien wel dat, dat ik zo schrok toen ik ineens de wind wél zo luid weer hoorde. De wind had gewoon vrij spel! En die liet dus flink van zich horen, in mijn oren. Dus voortaan moet ik toch maar mijn hoortoestellen in doen, als ik weer ga fietsen. Als ik dan weer bij de kapper vandaan kom, eerst even de tijd nemen om die hoortoestellen weer in te doen.

Ik bedenk me nu ook ineens, toen ik die ochtend op de heenweg naar het dorp fietste had ik wind mee, ik had mijn hoortoestellen in, maar ik had óók m'n capuchon over mijn helm heen gedaan, want het regende heel erg. Ja, en dan klinkt de buitenwereld natuurlijk sowieso heel anders. En het prettige is dat mijn hoortoestellen niet nat worden als ik die capuchon zo op doe. Ben ik blij dat ik dat ontdekt heb dat ik die gewoon over de helm heen kan doen. Zal geen gezicht zijn! Maar ik heb liever werkende hoortoestellen (ha) dan wanneer ze nat worden en dat er iets mee gebeurt. 

Maar de wind in mijn oren.... op deze manier.... zonder hoortoestellen in, dat was voor mij weer even helemaal nieuw en helemaal anders. Dat wilde ik even met je delen, want het is raar dat ik met hoortoestellen in de wind nauwelijks hoor en zonder hoortoestellen, dan ben ik zelf bijna doof, dat ik dan de wind héél hard hoor.

Dit was seizoen 12, aflevering 14: 'De wind in mijn oren' van de podcast 'Evenwicht, je leven'. Je hebt geluisterd naar Paula Hijne. Dank je wel voor het luisteren en tot de volgende keer!