Het is niet het ras dat je hond beperkt. Het is wat wij denken dat er niet kan. In deze aflevering praat ik met Liesbeth over leven met een hond waar meteen een etiket op geplakt wordt. Castor is een Stafford. Een hond met sterke kaken, een stoere uitstraling en — in de ogen van veel mensen — een risico.

Vanaf de eerste wandeling voelde Liesbeth het. Blikken. Vragen. Spanning. “Doet hij iets?” “Is hij wel veilig?” En vooral: wat gaan mensen denken? Die gedachten bleven niet buiten haar hoofd. Ze nestelden zich in haar lijf.

In hoe ze wandelde, hoe ze de lijn vasthield, hoe ze haar hond bekeek.

Wat als hij losloopt? Wat als hij iets doet? Liesbeth vertelt hoe die ‘wat als’-gedachten haar in controle duwden. Niet durven loslaten. Altijd scannen. En hoe Castor dat feilloos oppikte.

Pas toen ze begon te zien dat niet het ras, maar haar spanning het vertrekpunt was, kwam er ruimte voor verandering. Meer rust bij haar, werd meer rust bij Castor. Minder vasthouden, meer connectie. Loslaten — letterlijk én figuurlijk.

In deze aflevering gaat het ook over projectie. Over hoe honden soms onbewust een rol krijgen die te groot is. Castor kwam in Liesbeths leven op een moment van verlies. En pas later werd duidelijk hoeveel verantwoordelijkheid ze — zonder het te willen — bij hem had gelegd. Een hond kan veel dragen, maar hij hoeft jouw leegte niet op te vullen.

Een kantelpunt in haar verhaal was het weekend in Zeeland. Liesbeth wilde mee, maar dacht: dit kan niet met mijn hond — vanwege het ras. Ze ging toch. En ontdekte iets wat alles veranderde. Castor bleek rustiger dan verwacht. Andere mensen bleken minder bang dan gedacht. En vooral: zijzelf voelde trots.

Later kwam er nog een tweede hond: Juno, een Labrador. En hoewel het “weer een hond” was, voelde alles anders. Niet omdat Juno een ander ras had — maar omdat Liesbeth een andere baas was geworden. Ze stapte rustiger in de opvoeding. Met meer vertrouwen. Minder ‘ras-denken’.

Samen duiken we dieper in rassenvooroordelen. Wat zegt een ras écht over karakter? Wat is aangeboren — en wat is aangeleerd? Waarom gebruiken we ras zo vaak als verklaring om te stoppen met trainen, groeien of kijken?

Ze delen voorbeelden van honden die alles ‘tegenspreken’:

Duitse herders die therapiehonden worden. Sterke rassen die zacht en stabiel zijn. En hoe baasjes zichzelf — vaak onbewust — in een hokje zetten. “Het is een Stafford, dus…” “Het is een Labradoodle, dus…”

Maar opvoeding is geen vaststaand gegeven. Gedrag is geen eindpunt. Ras geeft context — geen verdict.

Voel jij herkenning? Dan weet je: je hoeft dit niet alleen uit te zoeken.

In SuperSquad en Puppy Pack kijken we niet naar etiketten, maar naar jouw hond, jouw energie, jouw leiderschap. Ontdek hoe opvoeding lichter, rustiger en vrijer kan voelen —voor jullie allebei.