Hoe harder jij probeert alles onder controle te houden, hoe meer spanning je soms creëert. Bij jezelf én bij je hond.

Controle loslaten betekent natuurlijk niet dat je vanaf nu de lijn losgooit en je hond lekker zijn zin laat doen. Integendeel.

Ik geloof heel sterk in duidelijke grenzen. Je hond mag weten wat jij verwacht, wat wel kan en wat niet. Maar binnen die grenzen moet er ook ruimte zijn. Want wanneer jij iedere beweging controleert en ieder mogelijk probleem probeert te voorkomen, krijgt je hond amper de kans om te ervaren: hé, ik kan dit.

En krijg jij nooit de kans om te ontdekken: mijn hond kan dit eigenlijk ook.

Duidelijkheid is niet hetzelfde als controle.Misschien herken je dit tijdens het wandelen:

* je kijkt om de paar seconden waar je hond is;

* je zegt voortdurend zijn naam zonder echt een opdracht te geven;

* zodra je een andere hond ziet, maak je automatisch de lijn korter;

* je lichaam spant zich al aan vóór er iets gebeurd is;

* je vermijdt bepaalde situaties omdat je bang bent voor wat er eventueel zou kunnen gebeuren;

* je bent meer bezig met wat andere mensen zullen denken dan met wat jij en je hond op dat moment nodig hebben.

Vaak doe je dat juist omdat je het zo graag goed wil doen.

Maar jouw hond voelt wel dat er aan de andere kant van de lijn iets verandert. Je schouders gaan omhoog. Je handen worden strakker. Je ademhaling verandert.

En dan gebeurt soms precies datgene waar je bang voor was: ook je hond spant zich aan.

Wat mijn hond Liasco en mijn leerlingen mij hierover leerden

Lang voordat ik fulltime hondenbazen coachte, werkte ik twintig jaar in het buitengewoon onderwijs. Mijn Duitse herder Liasco ging mee naar school.

Liasco had een voorgeschiedenis en had andere honden gebeten. Tijdens wandelingen was ik daardoor vaak alert. Ik wilde voorkomen dat er iets gebeurde en probeerde haar veel meer onder controle te houden.

Op school zag ik een totaal andere hond.

Daar waren haar grenzen heel duidelijk. Ze had een vaste plaats in de klas, wist waar ze mocht lopen en wat ik van haar verwachtte. En precies daardoor hoefde ik haar niet iedere seconde te controleren.

Hetzelfde zag ik bij mijn leerlingen.

Ze hadden nood aan structuur, regels en duidelijke grenzen. Maar binnen die grenzen gaf ik hen ontzettend veel ruimte. We maakten films, deden projecten, gingen vrijwilligerswerk doen en probeerden dingen waarvan ze misschien eerst dachten dat ze die niet konden.

Daar groeit vertrouwen.

En eigenlijk geldt voor je hond hetzelfde.

Geef een duidelijk kader. Geef richting. En durf daarbinnen ook ruimte te laten.

Probeer het zelf: 2 oefeningen

1. Wandel zonder voortdurend naar je hond te kijken

Kies een veilige en rustige plek. Kijk vooruit. Adem rustig in en uit. Ontspan je schouders en voel eens hoe je de lijn vasthoudt.nKunnen je vingers wat losser? Geef richting en wandel.

Probeer niet iedere paar seconden te controleren of je hond nog volgt. Observeer vooral wat er bij jóú gebeurt.

Extra uitdaging? Neem een lepel met een knikker of rond snoepje erop in je mond en wandel daarmee terwijl je vooruit blijft kijken. Het ziet er misschien wat gek uit, maar je aandacht verschuift weg van het voortdurend controleren van je hond.

2. Geef ruimte aan de lange lijn

Neem een lange lijn van bijvoorbeeld vijf of tien meter en kies een omgeving waarin voldoende ruimte is.

Let deze keer niet in de eerste plaats op je hond, maar op je handen.

Wat gebeurt er wanneer je in de verte een fietser, jogger of andere hond ziet?

Rol je die lange lijn onmiddellijk op tot er nog twee meter overblijft?

Probeer de ruimte eens te behouden. Wandel vooruit, verander van richting en roep je hond niet voortdurend terug. Wanneer je hond uit zichzelf bij jou komt of bij jou incheckt, kan je daar aandacht aan geven.

Je geeft vrijheid binnen een veilig kader.

Kijk eens naar jezelf in plaats van naar je hond

Film één van deze oefeningen eens.

Niet om achteraf te beoordelen of jouw hond het “goed” heeft gedaan, maar om naar jezelf te kijken.

Hoe vaak kijk jij naar je hond? Wanneer trek je je handen naar je toe? Wat gebeurt er met je schouders wanneer iemand nadert? Wanneer maak je de lijn korter? En hoeveel daarvan gebeurt al voordat er überhaupt iets aan de hand is?

Misschien ontdek je wel iets dat niet alleen tijdens het wandelen terugkomt.

Want onze behoefte aan controle stopt natuurlijk niet bij onze hond. Misschien herken je ze ook bij je kinderen, in je werk, je bedrijf of je relaties.

Je hond kan daarin een behoorlijk confronterende spiegel zijn.

Niet om jezelf daarvoor te veroordelen. Wel om nieuwsgierig te worden:

Waar mag ik duidelijke richting geven en daarna wat meer vertrouwen?

Wil je dit samen met mij oefenen? Woef Wonderland komt opnieuw terug. Drie dagen lang gaan we praktisch aan de slag met ontspannen wandelen, rust in huis, samenwerken, grenzen aangeven zonder voortdurend te controleren en ruimte geven zonder je hond zomaar alles te laten doen.

En onthoud vooral: je hoeft niet alles onder controle te hebben om een goede hondenbaas te zijn.

Geef richting. Geef grenzen. En durf daarna te vertrouwen.

Op je hond én een beetje meer op jezelf.

Woef, you can!

Timestamps

00:00 Hoe jouw behoefte aan controle je hond beïnvloedt

03:43 Controle tijdens het wandelen: herken jij dit?

09:48 Wat kinderen én honden nodig hebben om vertrouwen op te bouwen

13:07 Waarom controle loslaten zo moeilijk kan zijn

14:24 Wat probeert jouw hond jou te leren?

18:32 Oefening 1: wandelen zonder voortdurend naar je hond te kijken

20:14 Oefening 2: meer ruimte geven met een lange lijn

23:17 Film jezelf en ontdek wat jij doet tijdens het wandelen

24:00 Woef Wonderland komt terug

25:02 Lou over duidelijke grenzen en “streng genoeg” zijn

29:00 Grenzen geven én vertrouwen: de belangrijkste les