We leren praten over groei, succes en gezondheid. Maar over het onvermijdelijke verval praten we nauwelijks. Terwijl juist daar, aan het einde van het leven, vragen opkomen die zich niet langer laten uitstellen. Theo Boer houdt zich al decennia met die vragen bezig. Als hoogleraar ethiek van de gezondheidszorg en jarenlang lid van een euthanasiecommissie, denkt hij na over ouder worden. Over zingeving en over wat mensen overeind houdt wanneer zekerheden wegvallen.
Boer gebruikt een beeld uit de bergsport. “In klimmen is niet het bereiken van de top de grootste uitdaging,” zegt hij, “maar het veilig afdalen.” Zo is het ook met ouder worden. We leren opgaan en blinken, maar nauwelijks hoe we moeten omgaan met het moment waarop lichamelijke kracht, gezondheid of onafhankelijkheid afneemt. Toch betekent dat niet automatisch dat alles minder wordt. Sommige lijnen in het leven dalen, ziet Boer, terwijl andere juist kunnen stijgen: verbondenheid, mildheid, wijsheid. “De kunst is niet om het verval te ontkennen,” zegt hij, “maar om te blijven kijken waar nog ruimte zit om mens te blijven.”