De dood is geen onderwerp waar we vanzelf een stoel bij aanschuiven. We schuiven het onderwerp liever vooruit. Later. Straks. Niet nu. Omdat praten over de dood voelt als afscheid nemen, terwijl we nog midden in het leven staan. Toch merkt geestelijk verzorger Annemieke Kuin dat mensen best wíllen praten, maar vaak pas als het bijna móét. En juist dan is het gesprek het moeilijkst.
In haar werk aan het ziekbed zag Kuin iets opmerkelijks: sommige mensen praten makkelijker met iemand die net iets verder van hen afstaat. Een collega van haar noemde geestelijk verzorgers daarom eens ‘veilige, vertrouwde vreemdelingen’. Niet omdat familie niet belangrijk is, maar omdat daar vaak een rem zit. Als ik dit zeg, maak ik mijn partner verdrietig. Als ik mijn angst deel, worden mijn kinderen bang. Bij een buitenstaander durven mensen soms eerst te oefenen: wat voel ik eigenlijk, en wat wil ik?