Vandaag in de Directie Dilemma’s podcast: een terugblik op het gesprek met Robert en een vooruitblik op het gesprek dat volgende week komt met Dirk-Jan Echten.

Wat mij bij Robert bijbleef, was niet zijn carrière. Niet de stappen van overheid naar bedrijfsleven. Niet het directeurschap. Het was één zin. “Ik ben steeds verder van mezelf af gaan staan.” Niet door een verkeerde beslissing.Maar door iets wat veel leiders herkennen: gedrevenheid plus verantwoordelijkheid. Je groeit. Je wordt belangrijker voor het systeem. Je neemt steeds meer op je schouders. En ergens onderweg verschuift er iets. Je doet wat nodig is voor de organisatie, niet meer wat klopt voor jou.

Dat is een ongemakkelijk spanningsveld dat ik vaker hoor in gesprekken met leiders: loyaliteit versus waarheid.

Volgende week hoor je een ander verhaal. Bij Dirk-Jan Echten hoor je een leider die juist bijna koppig vasthoudt aan een paar kernwaarden: integriteit, loyaliteit en authenticiteit.

Daar ontstaat een tweede spanningsveld: meebewegen met het systeem versus buitenstaander durven blijven.

De één merkt dat succes hem langzaam van zichzelf verwijdert. De ander accepteert dat trouw blijven aan jezelf je soms een buitenstaander maakt. En precies daar wordt leiderschap interessant.

Niet bij strategie. Niet bij KPI’s. Maar bij de vraag: wanneer klopt het nog met wie jij bent?

👉 Om zelf over na te denken

- Wanneer begon jouw ambitie je verder te duwen dan je eigen kompas?

- Waar ben jij loyaal aan een systeem dat niet meer klopt voor jou?

- Wanneer wordt verantwoordelijkheid eigenlijk zelfopoffering?

- In welke situaties durf jij buitenstaander te blijven?

- En misschien de lastigste: wanneer merk je dat succes niet meer hetzelfde is als afstemming met jezelf?