Vandaag in de Directie Dilemma's podcast: een gesprek met Robert van Diessen over trots, verantwoordelijkheid en het moment waarop succes begint te schuren.
Hij groeide door naar de top. Was doelgericht, dominant, gedreven. En juist dat maakte hem succesvol. Totdat hij merkte dat hij verder groeide dan zijn eigen kompas.
Het ongemakkelijke inzicht? Je kunt alles goed doen β en toch van jezelf vervreemden.
Robert benoemt open dat werk altijd voorging. Dat hij buffer was tussen aandeelhouders en organisatie. Dat hij verantwoordelijkheid droeg β en zichzelf soms wegcijferde.
Leiderschap wordt interessant waar het ongemakkelijk wordt.
π Om zelf over na te denken
* Wanneer groei jij voorbij jezelf?
* Waar bescherm jij het systeem ten koste van je eigen kompas?
* Wanneer werd ambitie een automatische piloot?
* Wat kost jouw succes thuis?
* En wie helpt jou spiegelen als jij het zelf niet meer ziet?