Vandaag in de Directie Dilemma’s podcast een terug- en vooruit blik naar Leen Schaap (vorige week) en Tillie van der Poel (volgende week). Twee leiders die ogenschijnlijk tegenover elkaar staan, maar dezelfde ongemakkelijke waarheid blootleggen. De één zegt: zonder begrenzen glijdt een organisatie af. De ander laat zien: zonder betekenis verliest een organisatie haar ziel.

Wat mij opvalt is hoe vaak leiders blijven hangen in verbinden terwijl begrenzen nodig is. Of juist strak sturen terwijl het gesprek over betekenis wordt vermeden. Dan wordt autonomie een dekmantel voor eigen regels. En wordt harmonie soms belangrijker dan eerlijkheid.

In gesprekken met leiders zie ik een patroon: we praten graag over cultuur, maar vermijden het moment waarop cultuur gedrag vraagt dat spanning oplevert. Daar wordt leiderschap interessant. En kwetsbaar.

Wat mij persoonlijk raakt, is hoe leiders voortdurend schakelen tussen richting geven en ruimte laten. Te veel van het één verstikt. Te veel van het ander laat organisaties langzaam afdrijven. De vraag is zelden wat goed of fout is. De vraag is: durf je te zien wanneer jouw voorkeursstijl het probleem begint te worden?

Volgende week hoor je hoe intuïtie, rechtvaardigheid en harde besluiten samen kunnen bestaan in leiderschap.

👉 Om zelf over na te denken

 • Waar vermijd jij begrenzen omdat je verbinding wilt behouden?

 • Waar stuur jij strak terwijl betekenis ontbreekt?

 • Wanneer noem jij conflictmijding samenwerking?

 • Waar geef jij autonomie zonder duidelijk kompas?

 • Welke leiderschapskeuze stel jij uit omdat die persoonlijk iets van je vraagt?