De natuur van de Oosterschelde is voor Hans erg belangrijk. Hij vind hier rust en ruimte, wat voor hem erg ontspannend werkt. Hij is niet iemand die afwacht tot een ander in beweging komt, maar trekt er zelf op uit om, al wandelend, rommel wat hij vind op te rapen en zo de omgeving schoner achter te laten dan hij deze aantrof. Het is hem gelukt, zo vertelt hij niet zonder trots, om zijn (rest) afval tot zover te reduceren, dat hij er een jaar over doet om een volle zak afval te verzamelen. De rest van zijn afval scheidt hij waar mogelijk. Maar ook Hans is maar een mens, die er soms niet aan ontkomt om toch iets in plastic aan te moeten schaffen. Hij eet zoveel mogelijk voedsel met een biologisch keurmerk, wat soms alleen in een plastic verpakking verkrijgbaar is.
Ik heb met Hans geprobeerd om hem tot een persoonlijke uitdaging te bewegen, maar hier schiet mijn ervaring om te begeleiden toch echt nog te kort. Mogelijk komt dit mede, doordat Hans al wel veel dingen doet welke zijn impact op de omgeving verkleint. Ik had hem graag tot een volgende (grotere) stap willen bewegen, maar daar heb ik blijkbaar nog een leerweg in te gaan.