Dit is de tweede aflevering van een vierdelige podcastserie waarin ik in gesprek ben met Fadma van Leent. In de eerste aflevering gingen we terug naar haar jeugd in de bergen van Marokko. Naar het meisje dat opgroeide in armoede, nooit naar school ging en vanaf haar vijfde met de geiten de bergen introk.

Op haar zestiende kwam Fadma naar Nederland. Ze had nog nooit gewoon onderwijs gevolgd en kon niet lezen of schrijven. Zelfs haar eigen naam schrijven en klokkijken moest ze nog leren. Terwijl leeftijdsgenoten al jaren op school zaten, begon zij bij het alfabet.

Dat ging bepaald niet vanzelf. Fadma vertelt hoe ze zich uit frustratie en wanhoop op zolder opsloot om Nederlands te leren. Ze werkte daarnaast in de schoonmaak, hielp haar familie en bleef studeren. Via verschillende mbo-opleidingen kwam ze uiteindelijk op het hbo terecht. Rond haar dertigste behaalde ze haar diploma, terwijl ze daarnaast 36 uur per week werkte.

Maar wat mij misschien nog wel meer raakt, is wat zij daarna met haar eigen ervaringen heeft gedaan. Fadma werkte dertien jaar bij Stichting Leergeld Parkstad, waar zij uiteindelijk coördinator werd en zich inzette voor kinderen die opgroeien in armoede. Inmiddels werkt ze bij de Bovengrondse Vakschool in Heerlen, waar zij mensen helpt bij hun ontwikkeling en hun weg naar werk.

In deze tweede aflevering praten we over die enorme weg die zij heeft afgelegd. Over de eenzaamheid van opnieuw moeten beginnen, de mensen die haar tegenwerkten, maar vooral ook over degenen die iets in haar zagen wat zij zelf nog niet zag. Over kansen krijgen en kansen pakken, en over wat het betekent wanneer iemand werkelijk in je gelooft.

Want Fadma weet uit eigen ervaring hoe belangrijk dat is. Het meisje dat ooit haar eigen naam niet kon schrijven, helpt nu anderen om hun eigen mogelijkheden te ontdekken.

In de volgende twee afleveringen praten we verder over de pijnlijke gebeurtenissen die haar leven hebben getekend, haar sterke rechtvaardigheidsgevoel en haar belofte om nooit weg te kijken. En uiteindelijk keren we terug naar de bergen, waar zij als klein meisje iets leerde wat later een bijzondere betekenis zou krijgen voor haar leiderschap.

Of zoals Fadma zelf zegt: "Ik kan hoeden."