Deze podcast wordt mede mogelijk gemaakt door Dakzaken.nl

ik ga gewoon verder. Ik bruis nog steeds van de plannen.

Bezoek hier de site van Paul Gellings:https://www.paulgellings.nl

Mijn gast Paul Gellings: Schrijver, Dichter en Vertaler, met een lange onderwijsloopbaan achter zich.

In het gesprek laat hij zien hoe taal voor hem geen “middel” is, maar een werkplaats: met taal kun je iets openen wat groter is dan de dagelijkse werkelijkheid.

Zijn kernzin is helder: met taal kun je werelden oproepen. Taal kan volgens hem muziek, beeld en film oproepen, maar ook iets doen wat in de “bestaande werkelijkheid” niet te bewijzen is.

Hij noemt als voorbeeld een verhaal over reïncarnatie: het bewijs is in het echte leven niet geleverd, maar in literatuur kan het wél — omdat literatuur ruimte schept om mogelijkheden te laten gebeuren.

Die ruimte is bij Paul niet één wereld, maar een meervoud. Hij zegt dat hij niet in twee werelden leeft, maar in allerlei verschillende werelden: de wereld van zijn gedichten is anders dan die van zijn verhalen.

Daartussen bewegen stemmen en perspectieven, “alter ego’s” die het verhaal dragen. Met humor en scherpte vat hij dat samen als: “Multischizofreen ben ik.” Niet als diagnose, maar als schrijvershouding: in het maken van kunst hoort meervoudigheid.

Ook Frans is een rode draad. Het is opvallend hoe zijn pad begon met een slechte start: zijn eerste rapport begon met een 3 voor Frans, maar later bleek het hem juist makkelijk af te gaan. Zijn Frans beïnvloedde zelfs zijn Nederlands: hij kiest soms woorden op een manier die in het Frans vanzelfsprekend is, en durft die vrijheid in poëzie te nemen. In gedichten mag een woord net anders klinken of betekenen, als het gedicht er beter van wordt.

Onderwijs komt naar voren als ambacht: “binden en boeien” van een klas, aandacht vangen, ritme houden. Paul beschrijft hoe hij fabels van La Fontaine voorlas en alle stemmen deed — bijna als theater in de klas.

Tegelijk blijft hij professioneel over grenzen: gedrag benoemen, niet de leerling; rustig blijven, ook als het schuurt. Zijn ervaring vat hij samen in een eenvoudige maar veelzeggende zin: “Het kan niet anders in 42 jaar onderwijs.”

Na zijn pensionering stopt hij niet met creëren. Integendeel: hij zegt expliciet dat hij doorgaat en nog steeds bruist van plannen.

Wat hem drijft is een diepe drang om tijd en herinnering te bewaren: “Je wilt de tijd vangen in woorden.”Schrijven is voor hem ook “borgen”: verhalen vasthouden zodat ze niet verdampen.

Zijn advies aan wie zelf wil schrijven of creëren is praktisch én inspirerend: verdiep je, lees veel, observeer goed, en zet om wat je ziet en denkt in taal. Zijn slot klinkt als een credo: “Taal vangt. Taal bevrijdt. Taal roept op.”

Fijn dat je luistert naar Pensionado

Uw eigen podcast als afscheidscadeau en persoonlijke herinnering?

Email: patrickoudijk@me.com

mob. 06-53895740