“Ik kan nu wel wat duidelijker zeggen wat ik wil of waarom ik het niet wil. Daar gaat het eigenlijk voornamelijk om.”
Mijn gast Cindy Smits. Als klein meisje verblijft Cindy in een kindertehuis. Haar moeder is opgenomen in een sanatorium, haar vader werkt en komt haar iedere week ophalen. Ze herinnert zich de machteloosheid van iets willen uitleggen, maar de woorden nog niet kunnen vinden. In haar hoofd weet ze waarom ze iets doet. Alleen krijgt ze het niet gezegd.
Inmiddels schrijft ze en vertelt ze haar verhalen voor publiek. Over wat er gebeurt wanneer ze op het toneel staat, zegt ze: ‘Dan kan ik niet anders dan het vertellen alsof ik het voor het eerst vertel.’
We praten over haar Indische achtergrond, over opgroeien en over de aanduiding ‘half’. Cindy is daar duidelijk over: ‘Ik ben niet half.’ Ook spreken we over het advies van haar vader om boven discriminatie te staan. Hoe heeft zij dat ervaren?
Wat is haar betrokkenheid bij de oorspronkelijke bewoners van Amerika? En wat btekende het verdiepen in hun geschiedenis, voor het ‘opnieuw’ kijken naar haar eigen achtergrond?
We praten over Frans, die tegen haar zei: ‘Jij kan schrijven, jij bent schrijver.’ Over wat zijn vertrouwen voor haar betekende, over zijn overlijden en over alleen zijn na het verlies van je geliefde.
Cindy hoopt dat haar kinderen zich vrij voelen om haar te vragen waarom ze hen heeft opgevoed zoals ze dat heeft gedaan.
En we hebben het over schrijven, optreden en de vragen die daarbij door haar hoofd gaan. Want zichzelf schrijver noemen, vindt ze nog steeds lastig.
Tegelijkertijd zegt ze: ‘Kijk, als ik iets wil en ik wil het echt, dan doe ik het ook.’
Luister mee naar mijn gesprek met Cindy Smits.
Fijn dat je luistert naar Podcast Pensionado!
Email: patrick@pensionado.me
