Het begrip transformatie wordt in alle geestelijke stromingen op één of ander manier behandeld. Het is een oerprincipe van de zich geestelijk ontwikkelende mens. Het handelt over het archetype van dood en wederopstanding en een symbool daarvoor is de “phoenix die oprijst uit de as”.

Sinds de jaren ’80 van de vorige eeuw is het begrip transformatie de wereld van de persoonlijke groei en de organisatiekunde ingekomen. Daarbij heeft een afschuwelijke verdunning van dit diepgaande begrip plaats gevonden. Termen als “flow state”, “uitdagingen” en “valkuilen” suggereren dat de (collectieve) persoonlijkheid dit proces kan sturen. Niets is minder waar.

Transformatie handelt over het ervaren van de dood in het leven. Het gaat over het “ik” dat sterft omdat het ten einde raad is en beseft dat de wereld om hem heen niet maakbaar is. Dat het “ik” een kleine rol speelt in een autonoom proces dat LEVEN heet.