Soms hoeft een podcastaflevering niet te beginnen met een perfect plan. Soms mag je gewoon de gieter vullen, de serre in wandelen en beginnen praten.

Dat is ongeveer wat er in deze aflevering gebeurt.

Ik neem je mee tussen mijn stekjes, zonnebloemen en planten die dringend water nodig hebben. Je hoort de serre kraken, de gieter lopen en ergens onderweg vertel ik je ook wat stekken en enten eigenlijk is.

En misschien denk je halverwege:

Iris, waar gáát deze aflevering eigenlijk over?

Wel, precies daarover.

Over de vrijheid om je podcast niet altijd volledig dicht te timmeren.

Je podcast mag strategisch zijn. Natuurlijk.

Je mag waardevolle afleveringen maken, je expertise delen en bewust nadenken over wat je luisteraar nodig heeft.

Maar het hoeft niet élke keer alleen daarover te gaan.

Soms zijn het net de kleine zijpaadjes die ervoor zorgen dat iemand jou onthoudt.

Dat jij vertelt over het voedselbos van je vader.

Over waarom zonnebloemen je aan je grootvader doen denken.

Over je strijd met naaktslakken.

Of over het feit dat jij blijkbaar ook een paar minuten nodig hebt om een kinderslot open te krijgen. 😉

Die dingen lijken misschien niet rechtstreeks “relevant” voor je expertise.

Maar ze maken jou wel herkenbaar.

Ze geven kleur aan je stem.

En ze zorgen ervoor dat een luisteraar later bij een zonnebloem, een voedselbos of zelfs een irritant kinderslot misschien ineens aan jou denkt.

Dat is ook verbinding.

Dus denk niet te snel: Wat hebben mensen hieraan?

Misschien hoeft het antwoord niet altijd een concrete tip of stappenplan te zijn.

Misschien mag een aflevering soms gewoon laten voelen wie jij bent.

Mijn uitdaging voor jou? Neem eens iets spontaan op.

Vertel over iets dat jou bezighoudt, raakt of gewoon plezier geeft. Als jij plezier hebt in wat je vertelt dan voelt jouw luisteraar dat ook.