In deze podcast is Doreen te Raa, internist-hematoloog, aan het woord, over werkplezier en balans. Aan het eind van haar opleiding raakte zij langzaam zichzelf kwijt — zonder dat iemand het echt zag. Ze bleef functioneren, maar voelde zich onzeker, vervreemd van zichzelf en leeg. Vooral thuis had iedereen er last van. Pas toen een coach haar confronteerde met de vraag “wie ben jij eigenlijk?”, begon ze te zien wat er misging.
De kern van haar verhaal:
Ze raakte zichzelf kwijt doordat ze steeds meer vanuit haar hoofd werkte en steeds minder vanuit wat haar energie gaf: het menselijke contact.
In de academische setting werd vooral een deel van haar aangesproken dat haar geen energie gaf, terwijl haar kracht juist zat in verbinding, gevoel en nabijheid.
Door bewust andere keuzes te maken (loondienst, minder dagen, geen diensten, innerlijk werk) creëerde ze ruimte om zichzelf terug te vinden.
Het innerlijk werk: patronen herkennen (faalangst, onzekerheid, verantwoordelijkheidsgevoel), leren voelen in plaats van alleen rationeel beslissen.
Ze leerde haar intuïtie weer serieus nemen — ook in de spreekkamer — en ontdekte dat dit haar werk efficiënter, lichter en menselijker maakte.
Door zichzelf toe te staan om écht aanwezig te zijn (lachen, huilen, mens zijn) kreeg ze juist méér werkplezier en energie, en voelde de patiënt zich beter gezien.
Haar belangrijkste inzicht: werk hoeft je niet leeg te trekken als het klopt met wie je bent.
(foto @Ernst-Jan Brouwer)