Ik wilde niet in profiel op de foto. Dan zou je zien hoe scheef mijn neus was.

Ik durfde niet dansen. Mijn vriendinnen konden dat immers beter. Ik was een stijve hark.  Ik zat vast in mijn hoofd. Mijn lijf was bijzaak.

In de slaapkamer had ik liever niet dat het licht aanbleef. Ik had mezelf aangepraat dat mijn poep te dik was.

Nu ga ik naar de sauna. Zonder badpak. Het licht blijft aan. Ik dans voor de spiegel.  Voluit. Fier op mijn lijf.  Dankbaar om wat het allemaal voor mij doet.

Hoe graag zie jij je lijf? Of ben jij nog altijd een wandelend hoofd, piekerend over je complexen..?