Hij heeft talloze wetenschappelijke publicaties op zijn naam staan. Vooral over migratie, mondialisering, de noord-zuid verhouding. Eigenlijk is hij Filippijnendeskundige, hoewel hij ook over Maleisië veel heeft gepubliceerd. Maar Indonesië is toch wel zijn core business want hij werd er geboren en dat land zou hem zijn hele wetenschappelijke carrière blijven bezighouden. Hij schreef twee autobiografieën: een over zijn academische loopbaan getiteld 'Van Veraf en Nabij. Indonesië, Nederland en de rest'. En:  'Bitterzoet Indonesië'. Een Indisch memorandum', een meer persoonlijke reflectie op een land dat hij evenzeer haat als liefheeft, het bracht verdriet in zijn familie, maar ook plezier en verwondering. Hoewel hij geen herinnering heeft aan de Japanse bezetting en weinig aan de gewelddadige bersiaptijd, voelde hij wel de echo van de gebeurtenissen en gruwelijkheden die plaatsvonden in de periode kort na de Japanse capitulatie. Als kind werd hem wijsgemaakt dat een in stukken gehakt lijk dat hij in de kali zag drijven het kadaver van een varken was. Hij was 11 jaar toen hij naar Nederland ging en zich als zichtbaar Indische jongen moest aanpassen in een land dat nog nauwelijks de Tweede Wereldoorlog had verwerkt. De ontwikkelingen in het geboorteland bleven hem en zijn familie bezighouden. De staatsgreep van Suharto en de genocide die in 1965/1966 in Indonesië werd gepleegd zou diepe wonden slaan en een blijvend ambivalente houding ten opzichte van zijn geboorteland bewerkstelligen. Het weerhield hem er niet van geregeld voor studie en veldwerk naar de archipel af te reizen. Maar steeds met in zijn achterhoofd iets te willen betekenen voor de gewone mensen in de kampongs en dessa’s, voor de kleine 'bung'. 
Zijn boek ‘Bitterzoet Indonesië. Een Indisch memorandum’ verscheen bij Boekscout en kost 20,50 euro.